Μπορεί να συνυπάρξει η εξουσία με τη καλλιτεχνική δημιουργία;
Ή μήπως το πιο σοβαρό ασυμβίβαστο θ' άπρεπε να ισχύει ανάμεσα στην κατοχή πολιτικής, οικονομικής και μηντιακής εξουσίας απ' τη μία, εμπλοκής στην τέχνη απ΄την άλλη;Μήπως τα μήντια είναι πλέον η πρώτη εξουσία, ενώ εμείς ασχολούμαστε με τις άλλες τρεις και τα αφήνουμε ανενόχλητα και ανεξέλεγτα ν' ασκούν την υπερεξουσία της χειραγώγησης;Υπάρχουν και λειτουργούν θύλακες ελεύθερης σκέψης, συνδημιουργίας, διαλόγου και γνήσιας επικοινωνίας;
"Απέναντι στην τεχνολογική υπεροπλία, την υβριστική αλαζονεία, την τυφλή ματαιοδοξία και την ηθική τους εξόντωση είχαν να αντιτάξουν το ένα και μοναδικό όπλο που ήξεραν" ισχυρίζεται ο Δημήτρης Οικονόμου, στο πρώτο του μυθιστόρημα "Η Πόλη του Αναστέλλοντος Ηλίου" καθώς σκιαγραφεί ένα φυτώριο ελπίδας, ελευθερίας και ζωντανού οράματος εν μέσω ενός ζοφερού περιβάλλοντος, της παντοκρατορίας της "Δημόσιας Αισθητικής" που επιβάλλεται ύπουλα και καταστροφικά για την ανθρώπινη ευαισθησία, για το γνήσιο συναίσθημα, σε μια χώρα όπου σχεδόν απαγορεύεται ακόμα και ο μοναχικός περίπατος.
Ποια η σχέση ανάμεσα στην ελπίδα, το ψωμί και την πραγματικότητα; Αν χάσουμε την πρώτη, πού μπορούν να μας οδηγήσουν τα άλλα; Τι μπορούμε να πουλήσουμε για χάρη της επίδειξης, του σεξ και της κοινωνικότητας;
Είναι "το φθινόπωρο η πιο μελαγχολική πράξη";
ενώ σε ένα δεύτερο επίπεδο, προσωπικό, γεννιούνται κι άλλα ερωτήματα, σχετικά με τους χαρακτήρες…Μπορεί ένα όργανο του συστήματος, ν' αναγνωρίσει στον ίδιο του τον εαυτό και στο συσκοτισμένο παρελθόν, τέτοιες ποιότητες που να απαρνηθεί το δέλεαρ της επιφάνειας και να ταξιδέψει στο βάθος;Υπάρχουν συνεκτικοί δεσμοί, πέρα από τους ακατάλυτους δεσμούς του αίματος-σπέρματος αλλά και χρήματος-ματαιοδοξίας που ενώνουν τους ανθρώπους;
Και τέλος, ως πού μπορεί να φτάσει μία ανθρώπινη μονάδα, όταν έχει εκπληρωθεί συναισθηματικά;Μήπως δεν είναι τυχαίο ότι η εποχή δεν παράγει ούτε ιδέες ούτε υπερβάσεις, αφού οι άνθρωποι δεν μπορούν να ξεφύγουν από το ατομικό τους μικρόκοσμο εξαιτίας ακριβώς αυτής της έλλειψης;
Η συνέχεια στις σελίδες, στις δρόμους και στις γειτονιές, στο πολύ κοντινό μέλλον, στην πόλη που αγαπάμε και αναστέλλουμε. Αθηναϊκό μέχρι το κόκκαλο, οικείο παρά τη μελλοντολογία, αισιόδοξο στο βάθος, απαλλαγμένο από φοβίες ή τεχνάσματα, ένα λογοτεχνικό έργο στρογγυλό και ολοκληρωμένο κοιτάει τον ήλιο στα μάτια, την συσκοτισμένη αλήθεια, το πολυτεχνείο ξαναζεί.
Μαρία Ιωαννίδου , ηλεκτρονικό περιοδικό Βακχικόν, τεύχος Ιουνίου - Αυγούστου 2009
http://www.vakxikon.gr/index.php
Τετάρτη 9 Σεπτεμβρίου 2009
Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου 2009
ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΙΙΙ
ΕΡΩΤΙΚΟ-ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΘΡΙΛΕΡ
«... Nαι. Δεν έχουμε την ελευθερία να γράφουμε και να δημιουργούμε ό,τι θέλουμε. Σωστά. Aλλά υπάρχει ένα «αλλά». Δεν μας την επέβαλε κανείς. Mόνοι μας ψηφίζουμε τον Συνετό και την οικογένειά του εδώ και πενήντα χρόνια. O ελληνικός λαός. Aυτή είναι βούλησή του κι αυτήν υπηρετούμε πάνω απ’ όλα. Aν ο λαός είναι ηλίθιος ή τυφλός δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα γι’ αυτό. Kι αν ο Συνετός το εκμεταλλεύτηκε αυτό επιβάλλοντας τον δικό του τρόπο ζωής και σκέψης, μπράβο του. Tο μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τον ξεστραβώσουμε...».
Μελλοντική ΕλλάδαEνα μυθιστόρημα φαντασίας που διαδραματίζεται σε μια μελλοντική Eλλάδα, κυριαρχημένη από την ιδιότυπη οικογενειοκρατία των Συνετών και το ιδεολόγημά τους της Δημόσιας Aισθητικής, μέσα σε συνθήκες ακραίας ανελευθερίας της έκφρασης, διαφθοράς και αποθέωσης της μετριότητας. Eνας διάσημος αρχιτέκτονας καλείται από τον πρωθυπουργό να δουλέψει για την ανέγερση ενός Mεγάρου, που θα αποτελέσει το σύμβολο της νέας εποχής, τον μοντέρνο Παρθενώνα, και μια γιάφκα καλλιτεχνών προσπαθεί ν’ ανατρέψει αυτό το σχέδιο.
Eνδιαφέρουσα απόπειρα, με ευδιάκριτες τις αναλογίες με τη σημερινή κατάσταση της χώρας. Eνα μυθιστόρημα, το πρώτο του συγγραφέα, που φέρνει στο προσκήνιο, τη νέα ιδεολογία που έρχεται να εγκατασταθεί στην κοινωνία, χωρίς βία αλλά απόλυτα. Eνα πολιτικό αλλά και ερωτικό και μαζί μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας που δεν εντάσσεται σε κάποια κατηγορία εκτός κι αν θεωρηθεί ένα μελλοντολογικό βιβλίο, που όμως, κι έτσι ξεφεύγει από τα καθιερωμένα του είδους, εφόσον το μέλλον του βιβλίου είναι ένα ζωντανό παρόν.
Eνα ολόκληρο σύμπαν χτίζει ο συγγραφέας, και πως όχι εφόσον είναι πολιτικός μηχανικός και γνωρίζει από κατασκευές. Στη λογοτεχνική του αυτή κατασκευή ο Oικονόμου θέτει τα θεμέλιά του στην ιστορία και οικοδομεί έναν κοινωνικό ιστό και μια πολιτική θέση για το μέλλον, που φαντάζει σκοτεινή. Oλα υπάρχουν σ’ αυτή την κοινωνία της Δημόσιας Aισθητικής, όπου η Aκρόπολη μοιάζει περιττή και όπου ο καθένας μπορεί να έχει διαφημιστικό χρόνο στην τηλεόραση για να αυτοπροβληθεί. O Oικονόμου δεν γράφει με στόχο να προκαλέσει όμως σίγουρα λειτουργεί ως υπόγειος «τρομοκράτης» καθώς πυροδοτεί σκέψεις, ιδέες, τρόμους.
Ερωτικά πάθη και βίαOι ήρωές του βρίσκονται εγκλωβισμένοι μέσα στον νέο αυτό κόσμο, που αποτελεί την ακραία διαστροφή του κόσμου μας σήμερα. O συγγραφέας κινεί τους ήρωές του σαν σε κινηματογραφική ταινία με πλοκή και μυστήριο. Mε ερωτικά πάθη και σκηνές βίας.
O ήρωάς του, κινείται σε έναν εφιαλτικό κόσμο, που όμως θεωρεί ότι οικείο, έχοντας απαρνηθεί ό,τι τον συνέδεε με το παρελθόν του... την μνήμη του... τις αρχές του.
Eχει αρνηθεί τα πάντα όπως ορίζει η νέα κοινωνία στην οποία μεγάλωσε και μετατρέπεται σε ένα ακόμη αναλώσιμο προϊόν, που όμως διαθέτει την κοινωνική επιφάνεια και την αποδοχή του συστήματος.
Eνα βιβλίο, μεταφορικό, τρυφερό και σκληρό και, δυστυχώς, προφητικό. Προφητικό χωρίς να φτιάχνει ένα παντελώς άγνωστο μέλλον, αλλά απλώς αναδιανέμοντας τα υλικά του παρόντος και δίνοντάς τους την ταχύτητα και τους ρυθμούς που έρχονται. Mια κοινωνία ελεύθερη για όλα όσα επιτρέπονται. H ελευθερία είναι μια υπόθεση που απασχολεί τον συγγραφέα καθώς οι ήρωές του βιώνουν αμήχανα την απουσία της. Eκείνος έχοντας αποδεχθεί το status quo κι εκείνη πολεμώντας το. Tο βιβλίο του διαπνέεται από ένα τόνο καταγγελίας των κακώς κειμένων της κοινωνίας χωρίς όμως βερμπαλισμούς αλλά αφήνοντας την φαντασία να οδηγήσει στις απαντήσεις ή στα νέα ερωτήματα. Yπάρχει μια αλληγορική διάθεση καθώς ο Oικονόμου ξεδιπλώνει τον λαμπερό κόσμο όσων είναι μέσα στο σύστημα αλλά και τον κόσμο που βιώνει... παράνομα την εξαθλίωση και την καταπίεση.
Kαι όλα αυτά μέσα από έναν αφηγηματικό τρόπο λιτό και αφαιρετικό, κυρίως προφορικό, σα να λέει ένα παραμύθι για μεγάλους καθισμένος στη μέση της αυλής.
"ΗΜΕΡΙΣΙΑ" Τέα Βασιλειάδου 4-7-09
«... Nαι. Δεν έχουμε την ελευθερία να γράφουμε και να δημιουργούμε ό,τι θέλουμε. Σωστά. Aλλά υπάρχει ένα «αλλά». Δεν μας την επέβαλε κανείς. Mόνοι μας ψηφίζουμε τον Συνετό και την οικογένειά του εδώ και πενήντα χρόνια. O ελληνικός λαός. Aυτή είναι βούλησή του κι αυτήν υπηρετούμε πάνω απ’ όλα. Aν ο λαός είναι ηλίθιος ή τυφλός δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα γι’ αυτό. Kι αν ο Συνετός το εκμεταλλεύτηκε αυτό επιβάλλοντας τον δικό του τρόπο ζωής και σκέψης, μπράβο του. Tο μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τον ξεστραβώσουμε...».
Μελλοντική ΕλλάδαEνα μυθιστόρημα φαντασίας που διαδραματίζεται σε μια μελλοντική Eλλάδα, κυριαρχημένη από την ιδιότυπη οικογενειοκρατία των Συνετών και το ιδεολόγημά τους της Δημόσιας Aισθητικής, μέσα σε συνθήκες ακραίας ανελευθερίας της έκφρασης, διαφθοράς και αποθέωσης της μετριότητας. Eνας διάσημος αρχιτέκτονας καλείται από τον πρωθυπουργό να δουλέψει για την ανέγερση ενός Mεγάρου, που θα αποτελέσει το σύμβολο της νέας εποχής, τον μοντέρνο Παρθενώνα, και μια γιάφκα καλλιτεχνών προσπαθεί ν’ ανατρέψει αυτό το σχέδιο.
Eνδιαφέρουσα απόπειρα, με ευδιάκριτες τις αναλογίες με τη σημερινή κατάσταση της χώρας. Eνα μυθιστόρημα, το πρώτο του συγγραφέα, που φέρνει στο προσκήνιο, τη νέα ιδεολογία που έρχεται να εγκατασταθεί στην κοινωνία, χωρίς βία αλλά απόλυτα. Eνα πολιτικό αλλά και ερωτικό και μαζί μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας που δεν εντάσσεται σε κάποια κατηγορία εκτός κι αν θεωρηθεί ένα μελλοντολογικό βιβλίο, που όμως, κι έτσι ξεφεύγει από τα καθιερωμένα του είδους, εφόσον το μέλλον του βιβλίου είναι ένα ζωντανό παρόν.
Eνα ολόκληρο σύμπαν χτίζει ο συγγραφέας, και πως όχι εφόσον είναι πολιτικός μηχανικός και γνωρίζει από κατασκευές. Στη λογοτεχνική του αυτή κατασκευή ο Oικονόμου θέτει τα θεμέλιά του στην ιστορία και οικοδομεί έναν κοινωνικό ιστό και μια πολιτική θέση για το μέλλον, που φαντάζει σκοτεινή. Oλα υπάρχουν σ’ αυτή την κοινωνία της Δημόσιας Aισθητικής, όπου η Aκρόπολη μοιάζει περιττή και όπου ο καθένας μπορεί να έχει διαφημιστικό χρόνο στην τηλεόραση για να αυτοπροβληθεί. O Oικονόμου δεν γράφει με στόχο να προκαλέσει όμως σίγουρα λειτουργεί ως υπόγειος «τρομοκράτης» καθώς πυροδοτεί σκέψεις, ιδέες, τρόμους.
Ερωτικά πάθη και βίαOι ήρωές του βρίσκονται εγκλωβισμένοι μέσα στον νέο αυτό κόσμο, που αποτελεί την ακραία διαστροφή του κόσμου μας σήμερα. O συγγραφέας κινεί τους ήρωές του σαν σε κινηματογραφική ταινία με πλοκή και μυστήριο. Mε ερωτικά πάθη και σκηνές βίας.
O ήρωάς του, κινείται σε έναν εφιαλτικό κόσμο, που όμως θεωρεί ότι οικείο, έχοντας απαρνηθεί ό,τι τον συνέδεε με το παρελθόν του... την μνήμη του... τις αρχές του.
Eχει αρνηθεί τα πάντα όπως ορίζει η νέα κοινωνία στην οποία μεγάλωσε και μετατρέπεται σε ένα ακόμη αναλώσιμο προϊόν, που όμως διαθέτει την κοινωνική επιφάνεια και την αποδοχή του συστήματος.
Eνα βιβλίο, μεταφορικό, τρυφερό και σκληρό και, δυστυχώς, προφητικό. Προφητικό χωρίς να φτιάχνει ένα παντελώς άγνωστο μέλλον, αλλά απλώς αναδιανέμοντας τα υλικά του παρόντος και δίνοντάς τους την ταχύτητα και τους ρυθμούς που έρχονται. Mια κοινωνία ελεύθερη για όλα όσα επιτρέπονται. H ελευθερία είναι μια υπόθεση που απασχολεί τον συγγραφέα καθώς οι ήρωές του βιώνουν αμήχανα την απουσία της. Eκείνος έχοντας αποδεχθεί το status quo κι εκείνη πολεμώντας το. Tο βιβλίο του διαπνέεται από ένα τόνο καταγγελίας των κακώς κειμένων της κοινωνίας χωρίς όμως βερμπαλισμούς αλλά αφήνοντας την φαντασία να οδηγήσει στις απαντήσεις ή στα νέα ερωτήματα. Yπάρχει μια αλληγορική διάθεση καθώς ο Oικονόμου ξεδιπλώνει τον λαμπερό κόσμο όσων είναι μέσα στο σύστημα αλλά και τον κόσμο που βιώνει... παράνομα την εξαθλίωση και την καταπίεση.
Kαι όλα αυτά μέσα από έναν αφηγηματικό τρόπο λιτό και αφαιρετικό, κυρίως προφορικό, σα να λέει ένα παραμύθι για μεγάλους καθισμένος στη μέση της αυλής.
"ΗΜΕΡΙΣΙΑ" Τέα Βασιλειάδου 4-7-09
Δευτέρα 24 Αυγούστου 2009
Η ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΕΛΛΟΝΤΟΣ ΗΛΙΟΥ - ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΙΙ
Την εικόνα μιας μελλοντικής Ελλάδας (ή αυτής ενός παράλληλου παρόντος) σκιαγραφεί στο πρώτο του μυθιστόρημα ο Δημήτρης Οικονόμου. Μιας χώρας όπου έχει εδραιωθεί η Δημοκρατία της Δημόσιας Αισθητικής, θεμελιωμένη στο σύστημα Τριών Θεμελιωδών Αρχών, του Σεξ, της Κοινωνικότητας και της Επίδειξης, με σκοπό βεβαίως τη χειραγώγηση του πολίτη και την αποκοπή του από καθετί το δημιουργικό. Υπάρχουν αντιστάσεις; Σχεδιασμένο «αρχιτεκτονικά» (ο συγγραφέας είναι πολιτικός μηχανικός στο επάγγελμα) και χτισμένο αφηγηματικά σε πολλαπλά επίπεδα, το βιβλίο του Οικονόμου είναι κάτι παραπάνω από ένα απλώς ελπιδοφόρο λογοτεχνικό ντεμπούτο.
Θανάσης Μήνας ATHENS VOICE , 9-7-2009
Θανάσης Μήνας ATHENS VOICE , 9-7-2009
Δευτέρα 3 Αυγούστου 2009
Η πόλη του αναστέλλοντος ήλιου - κριτικές
Γιώργος Ξενάριος, περιοδικό Διαβάζω τεύχος 497 μηνός Ιουνίου 2009:
Ο τρόμος της νεώτερης γενιάς για έναν αφόρητα ομογενοποιημένο κόσμο εντείνεται. Δεν εξηγείται διαφορετικά το γεγονός ότι έχουν πυκνώσει θεαματικά τα μυθιστορήματα νεότερων συγγραφέων που, κατατασσόμενα οικεία βουλήσει σ’ένα μελλοντολογικό πλαίσιο και υιοθετώντας μια μετα-καταστροφική ατμόσφαιρα , επιχειρούν, ακριβώς, να αναδείξουν τη σφραγίδα της ατομικότητας, χωρίς παράλληλα να υποτιμούν τη συλλογικότητα.
Σ αυτή την κατηγορία εντάσσεται και Η πόλη του αναστέλλοντος ήλιου του Δημήτρη Οικονόμου. Ο 35χρονος συγγραφέας δανείζεται στοιχεία από την πλούσια σχετική αγγλοσαξονική παράδοση, για να τα μεταφέρει στα καθ΄ημάς. Με κεντρικό άξονά του το πρόσωπο του επιτυχημένου αρχιτέκτονα της Νέας Εποχής Ζώη Δαμιανού συστήνει μια αλληγορική μετα-καταστροφική αφήγηση, βασιζόμενη, αφενός στην «πραγματική» ζωή και κίνηση των ηρώων του και, αφετέρου, στην «εικονική» εφιαλτική και ασφυκτική ατμόσφαιρα μιας απολύτως ρυθμιζόμενης και ετεροκαθοριζόμενης κοινωνίας. Ο συγγραφέας του Αναστέλλοντος ήλιου συνθέτει το μυθιστόρημά του γύρω από ένα καλά οργανωμένο αφηγηματικό σχέδιο: με μικρή, ελεγχόμενη ροή πληροφοριών προς τον αναγνώστη ετοιμάζει το έδαφος πάνω στο οποίο θα κινήσει τα πρόσωπά του. Επινοώντας εύστοχα μια εξουσία που κατά τα προφανή πολιτικά χαρακτηριστικά της, στοχεύει πρωτίστως στην αστυνόμευση του συλλογικού φαντασιακού και δευτερευόντως σε αυτή καθεαυτή την πολιτική και κοινωνική πράξη, θέτει ταυτόχρονα και το στόχο της δικής του αφήγησης: τη συγκρότηση μιας πολιτικής της ανατροπής, στόχος που υπηρετείται ασυγκρίτως καλύτερα από μια φαντασιακή ρύθμιση παρά από μια αμιγώς και προφανώς ακτιβιστική δράση.
ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ, για να επιτύχει τον ίδιο στόχο , ο συγγραφέας χρησιμοποιεί πολλά από τα στοιχεία που, παραδοσιακά, συγκροτούν αυτή την ποιητική: χιούμορ, σάτιρα, ειρωνεία, σαρκασμός, γκροτέσκο επιστρατεύονται, προκειμένου να βληθούν ένα σωρό ευρέως κυκλοφορούντα στερεότυπα της εποχής μας: «ομορφιά», «ευεξία», «ευτυχία», «θετική σκέψη» κλπ βρίσκονται διαρκώς στο στόχαστρο του Οικονόμου.
ΕΝΤΟΥΤΟΙΣ, την αποτελεσματικότητα της υπό μορφήν μυθιστορήματος κριτικής, που επιχειρεί να ασκήσει ο συγγραφέας, την υπονομεύει η υπερβολική σχηματικότητα που διαποτίζει όλο το βιβλίο. Σε όλο το μήκος του οι «καλές» ευγενείς ιδέες σαρκώνονται σε θετικούς ήρωες (και αντιστοίχως οι «κακές» σε αρνητικούς). Οι χαρακτήρες του μυθιστορήματος μοιάζουν να αντλούν την ύπαρξή τους από την ανάγκη να διατυπωθούν οι, προτερόχρονες, ιδέες του συγγραφέα. Σε μια – αρνητικότατη για τα δεδομένα του μυθιστορήματος- ομοφωνία και ομοχρωμία, οι ιδέες μοιάζουν να γεννούν τους ήρωες και όχι οι ήρωες τις ιδέες.
ΜΟΛΟΝΟΤΙ, όμως, αυτόν το σκόπελο – σύμφυτο σε κάθε αλληγορική αφήγηση – δεν μπόρεσε να τον παρακάμψει, ο συγγραφέας του Αναστέλλοντος ήλιου δείχνει να διαθέτει αρετές, ανάμεσα στις οποίες η στιβαρότητα της αφήγησης δεν είναι η μικρότερη.
Ο τρόμος της νεώτερης γενιάς για έναν αφόρητα ομογενοποιημένο κόσμο εντείνεται. Δεν εξηγείται διαφορετικά το γεγονός ότι έχουν πυκνώσει θεαματικά τα μυθιστορήματα νεότερων συγγραφέων που, κατατασσόμενα οικεία βουλήσει σ’ένα μελλοντολογικό πλαίσιο και υιοθετώντας μια μετα-καταστροφική ατμόσφαιρα , επιχειρούν, ακριβώς, να αναδείξουν τη σφραγίδα της ατομικότητας, χωρίς παράλληλα να υποτιμούν τη συλλογικότητα.
Σ αυτή την κατηγορία εντάσσεται και Η πόλη του αναστέλλοντος ήλιου του Δημήτρη Οικονόμου. Ο 35χρονος συγγραφέας δανείζεται στοιχεία από την πλούσια σχετική αγγλοσαξονική παράδοση, για να τα μεταφέρει στα καθ΄ημάς. Με κεντρικό άξονά του το πρόσωπο του επιτυχημένου αρχιτέκτονα της Νέας Εποχής Ζώη Δαμιανού συστήνει μια αλληγορική μετα-καταστροφική αφήγηση, βασιζόμενη, αφενός στην «πραγματική» ζωή και κίνηση των ηρώων του και, αφετέρου, στην «εικονική» εφιαλτική και ασφυκτική ατμόσφαιρα μιας απολύτως ρυθμιζόμενης και ετεροκαθοριζόμενης κοινωνίας. Ο συγγραφέας του Αναστέλλοντος ήλιου συνθέτει το μυθιστόρημά του γύρω από ένα καλά οργανωμένο αφηγηματικό σχέδιο: με μικρή, ελεγχόμενη ροή πληροφοριών προς τον αναγνώστη ετοιμάζει το έδαφος πάνω στο οποίο θα κινήσει τα πρόσωπά του. Επινοώντας εύστοχα μια εξουσία που κατά τα προφανή πολιτικά χαρακτηριστικά της, στοχεύει πρωτίστως στην αστυνόμευση του συλλογικού φαντασιακού και δευτερευόντως σε αυτή καθεαυτή την πολιτική και κοινωνική πράξη, θέτει ταυτόχρονα και το στόχο της δικής του αφήγησης: τη συγκρότηση μιας πολιτικής της ανατροπής, στόχος που υπηρετείται ασυγκρίτως καλύτερα από μια φαντασιακή ρύθμιση παρά από μια αμιγώς και προφανώς ακτιβιστική δράση.
ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ, για να επιτύχει τον ίδιο στόχο , ο συγγραφέας χρησιμοποιεί πολλά από τα στοιχεία που, παραδοσιακά, συγκροτούν αυτή την ποιητική: χιούμορ, σάτιρα, ειρωνεία, σαρκασμός, γκροτέσκο επιστρατεύονται, προκειμένου να βληθούν ένα σωρό ευρέως κυκλοφορούντα στερεότυπα της εποχής μας: «ομορφιά», «ευεξία», «ευτυχία», «θετική σκέψη» κλπ βρίσκονται διαρκώς στο στόχαστρο του Οικονόμου.
ΕΝΤΟΥΤΟΙΣ, την αποτελεσματικότητα της υπό μορφήν μυθιστορήματος κριτικής, που επιχειρεί να ασκήσει ο συγγραφέας, την υπονομεύει η υπερβολική σχηματικότητα που διαποτίζει όλο το βιβλίο. Σε όλο το μήκος του οι «καλές» ευγενείς ιδέες σαρκώνονται σε θετικούς ήρωες (και αντιστοίχως οι «κακές» σε αρνητικούς). Οι χαρακτήρες του μυθιστορήματος μοιάζουν να αντλούν την ύπαρξή τους από την ανάγκη να διατυπωθούν οι, προτερόχρονες, ιδέες του συγγραφέα. Σε μια – αρνητικότατη για τα δεδομένα του μυθιστορήματος- ομοφωνία και ομοχρωμία, οι ιδέες μοιάζουν να γεννούν τους ήρωες και όχι οι ήρωες τις ιδέες.
ΜΟΛΟΝΟΤΙ, όμως, αυτόν το σκόπελο – σύμφυτο σε κάθε αλληγορική αφήγηση – δεν μπόρεσε να τον παρακάμψει, ο συγγραφέας του Αναστέλλοντος ήλιου δείχνει να διαθέτει αρετές, ανάμεσα στις οποίες η στιβαρότητα της αφήγησης δεν είναι η μικρότερη.
Τρίτη 14 Ιουλίου 2009
ΡΕΙΦ ΦΕΙΝΣ ΚΑΙ ΕΛΕΝ ΜΙΡΕΝ, 2 ΙΕΡΑ ΤΕΡΑΤΑ
Φέτος είχα τη σπάνια τύχη να δω δυο παραστάσεις του εθνικού θεάτρου της Αγγλίας. Τη μία τον Δεκέμβριο στο Λονδίνο, με τον Ρέιφ Φέινς να παίζει Οιδίποδα Τύρανο και την άλλη με την Έλεν Μίρεν στη Φαίδρα στην Επίδαυρο το περασμένο Σάββατο.
Η ερμηνεία της Έλεν Μίρεν ήταν εξαιρετική στο ρόλο της Φαίδρας, της ερωτοχτυπημένης απελπισμένης μεσήλικης γυναίκας προς το νεαρό θετό γιο της, τον Ιππόλυτο, το γιο του Θησέα και μιας Αμαζόνας. Αεικίνητη, μικροκαμωμένη, κατάξανθη, αρκούσε μόνο το περπάτημά της για να πείσει το θεατή πως, παρά τα 60 της χρόνια, μπορούσε να παίξει και να υποστηριξει άνετα το ρόλο της γυναίακας που δεν έχει παραδοθεί στο χρόνο και διεκδικεί την καρδιά του κατά 40 χρόνια νεώτερου, πιο όμορφου και πιο αγνού (σύμφωνα με το μύθο) άντρα της Ελλάδας . Το λέω αυτό γιατί όσο κι αν μοιάζει με λεπτομέρεια μην ξεχνάμε ότι κατ' αρχήν βλέπουμε ένα θέαμα. (από τις πιο άστοχες παρόμοιες περιπτώσεις πχ, που μου έρχονται στο μυαλό είναι η κατά τα άλλα καταπληκτική σοπράνο Μαρίνα Κρίλοβιτς, πριν 10 χρόνια στο Μέγαρο να ερμηνεύει Κάρμεν και να μαγεύει (υποτίθεται) χορεύντας ένα ολόκληρο στράτευμα. Αλλά πως να χορέψει μαγευτικά μια προχωρημένης ηλικία, 2 φορές υπέρβαρη κυρία ;
Σε ένα έργο που δεν έχει πολλούς ρόλους και που η πλοκή ξετυλίσεται ανά ζεύγη η Μίρεν δεν σταματούσε ούτε λεπτό επάνω στη σκηνή, παίζοντας πολύ με τα χέρια της, ενώ ταυτόχρονα η φωνή της μέσα στον ιερό αυτό χώρο έπαιρνε όλες τις δυνατές αποχρώσεις του πόθου, της λαχτάρας , της ζήλειας, της εκδίκησης και της ενοχής. Συγκλονιστική η σκηνή της αποκάλυψης του έρωτά της στο αντικείμενο του πόθου της, στο νεαρό Ιππόλυτο όπου εκείνος παραμένει αγέρωχος και απόμακρος, πιστός στην αγάπη του για τον εξαφανισμένο πατέρα του και τον έρωτα του προς τη νεαρή πριγκίπισσα Αρικία.
Η Μίρεν ερμήνευσε εξαιρετικά το ρόλο που ονειρευόταν από μικρή, περιμένοντας τα χρόνια για να ωριμάσει ερμηνευτικά, με τρόπο πιστό στο πνεύμα μιας αρχαίας τραγωδίας και στις επιταγές ενός Εθνικού Θεάτρου. Ήταν σαν βλέπαμε τη Συνοδινού της Αγγλίας. Ο νεαρός Ιππόλυτος πάρα πολύ καλός, μ' ένα διάχυτο αισθησιασμό στην εμφάνισή του , σ' έναν εντελώς αβανταδόρικο ρόλο, του νεαρού ιδεαλιστή, άδωνη, πρίγκιπα. Ο δε Θησέας όλα τα λεφτά. Φεύγοντας άκουσα πολλούς να ξενίζουν με την επιλογή του Θησέα. Χοντρός με κοτσίδα και μούσια, άπλυτος, έμοιαζε πιο πολύ με γερμανό μηχανόβιο που πίνει μπύρες ακούγοντας Σκόρπιονς, παρά με τον ατρόμητο βασιλιά. 'Ομως ήδη από την αρχή ο Ρακίνας μας έχει προϊδεάσει. Ο Θησέας αγνοείται εδώ και χρόνια . Το πιο πιθανό να έχει ναυαγήσει σε ένα νησί τίγκα με γκόμενες και να την περνάει φίνα. Σκληρός με το γιο του, αδίστακτος με τους εχθρούς του με μια γυναίκα που δεν τον αγάπησε ποτέ, ήδη από την αρχή έχουμε καταλάβει ότι είναι το λείψανο μιας πάλαι ποτέ αυτοκρατορικής εποχής. Πολύ καλή και δίκαιη η επιλογη του σκηνοθέτη να τον δείξει ως ξεπεσμένο άρχοντα.
Το έργο του Ρακίνα, άγνωστο στο κοινό, ανέβηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Ο σπουδαιότερος κλασικός Γάλλος ποιητής - έζησε τον 17ο αιώνα - γράφει ένα δράμα στα πρότυπα των αρχαίων τραγικών αλλά με μια μικρή διαφορά: τα νηματα δεν τα κινούν οι θεοί ή η μοίρα αλλά η ... γκουβερνάντα!!!Σε μια ψυχαναλυτική εκδοχή προφανώς η γκουβερνάντα είναι το άλτερ έγκο της Φαίδρας, η καταπιεσμένη της συνείδηση, η διψασμένη της ψυχή, και άλλα πολλά. αλλά δεν παύει να είναι η γκουβερνάντα!Μια παραμάνα δεν θα είχε ποτέ τόσο κρίσιμο ρόλο στο έργο, πόσο μάλλον και μονόλογο!!!
Όμως ο Ρακίνας ζει στη Γαλλία, την εποχή της μεγάλης διαφθοράς των Καρδιναλίων και των Φεουδαρχών, έναν ολόκληρο αιώνα πριν την γαλλική επανάσταση, έχοντας πλήρως αντιληφθεί τις δολοπλοκίες και τις πλεκτάνες που εξυφαίνονται στις αυλές και στα κάστρα.
Και τον Δεκέμβριο είδα Ρέιφ Φέινς, σε μια παράσταση που 7 μήνες αργότερα τη θυμάμαι σαν να την ειδα χτες και που χαρακτηρίστηκε ως το πολιτιστικό γεγονός της χρονιάς στην Αγγλία και ως η σημαντικότερη των τελευταίων ετών .
Δίκαια ο Φέινς θεωρείται ο σπουδαιότερος εν ζωή ηθοποιός της πιο απαιτητικής θεατρικής σκηνής, της αγγλικής. Γνωστός από πολλές χολιγουντιανές ταινίες , ανάμεσά τους και ο Χάρι Πόττερ, μάλλον στη μεγάλη οθόνη αδικείται.
Πανύψηλος, κοντά 2 μέτρα, ευθυτενής, γυμνασμένος με τεράστιες πλάτες κι ένα ξυρισμένο γουλί κεφάλι, δέσποζε επάνω στη σκηνή, κυριαρχούσε χωρίς δεύτερη κουβέντα. Ήταν ο ατρόμητος βασιλιάς που οι θεοί βάλθηκαν να καταστρέψουν.
Συνεπικουρούμενος από ένα εκπληκτικά αφαιρετικό σκηνικό που το αποτελούσαν μια αψίδα 5 μέτρων και μια ξύλινη τάβλα με καρέκλες που περιστρέφονταν πολύ αργά, έδωσε έναν Οιδίποδα που όμοιο του δεν έχω ξαναδεί κι ούτε θα ξαναδώ. Κι όχι μόνο επειδή οι δικοί μας εδώ ακόμα αναλώνονται σε αρπαχτές και προχειρότητες (είναι ακόμα νωπές οι μνήμες από την 4ωρη περσινή παράσταση) αλλά γιατί έδωσε στην ερμηνεία του το κάτι παραπάνω, αυτό που, να με συμπαθάτε, περίμενα να δω και έλειπε από την Μίρεν : την αγγλοσαξωνική διάσταση, το βρετανικό φλέγμα.
Στο πρώτο μισό και μέχρι να αποκαλυφτεί η αλήθεια και να συντριβεί ο κραταιός Οιδίπους, όταν μιλάει γέρνει λίγο προς τα πίσω με το κεφάλι σε ελαφρώς πλάγια θέση, σε μια μοναδική κίνηση ειρωνίας. Τα χέρια του δεν μοιάζουν να ψαχνουν το κενό αναζητώντας βοήθεια, αλλά περιπλέκονται μεταξύ τους σε κινήσεις άσχετες με το λόγο σαν να σαρκάζουν τον συνομιλητή. Και στη συνέχεια όταν η αλήθεια τον χτυπάει αμίληκτα και συγκλονίζεται ψυχή τε και σώματι, τα χέρια του αναλαμβάνουν να εκφράσουν το κορμί του.
Το δε ξυρισμένο γουλί κεφάλι τονίζει ακόμα περισσότερο την αλλαζονία στα γαλάζια μάτια του και το ελαφρό υπομειδίαμα.
Ο Φέινς έχοντας κατακτήσει τη σκηνή και το κοινό εξαρχής με τη φυσική του παρουσία πολύ εύκολα εντάσσει στο παίξιμό του την ειρωνία και το σαρκασμό, το απρόσιτο και το περίοπτο. Ή ύβρις δεν είναι του Οιδίποδα, είναι όλης της βρετανικής αυτοκρατορίας.
Μια παράσταση που δυστυχώς δεν ήρθε στην Ελλάδα.
Σάββατο 13 Ιουνίου 2009
ΕΠΕΙΔΗ ΕΜΕΙΣ ΕΠΙΜΕΝΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ!
ΣΕ ΠΕΙΣΜΑ ΟΛΩΝ ΟΣΩΝ ΥΠΟΚΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΥΠΟΘΑΛΠΟΥΝ ΤΗΝ ΞΕΝΟΦΟΒΙΑ , ΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ , ΤΗΝ ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ ΕΜΕΙΣ, ΚΑΘΕ ΤΕΛΟΣ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ, ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ , ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΚΑΙ ΜΑΘΗΤΕΣ, ΚΑΙ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΣΤΕ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΛΥΧΡΩΜΗ ΚΑΙ ΑΝΕΚΤΙΚΗ.
Κυριακή 7 Ιουνίου 2009
Σε δρομολογημένη πτώχευση τα βιβλιοπωλεία Kauffmann
"Εδώ και καιρό η γνωστή επιχείρηση ακούγεται ότι έχει προβλήματα. Με τρία βιβλιοπωλεία –Σταδίου, Σίνα και Κιάφας–, αποθήκη στον Κολωνό, εκδόσεις, τμήματα προώθησης και προμηθειών Δημοσίου, ο KΑΟΥΦΜΑΝ πωλείται και δεν πωλείται. Και τελικά εξυγιαίνεται. Διά του μαγικού τρόπου της αίτησης εισαγωγής του σε «προστατευτικό» άρθρο του πτωχευτικού κώδικα. Και της δημιουργίας μιας καινούριας εταιρείας που δήθεν απορροφά την εταιρεία του ΚΑΟΥΦΜΑΝ και τον αφήνει να ζήσει. Ή μήπως να πεθάνει;
Φαίνεται πως οι εργοδότες –παλιάς και καινούργιας εταιρείας– βρήκαν τον τρόπο, οι πρώτοι να ξεχρεώσουν στρίβοντας, οι δεύτεροι να αρπάξουν ό,τι απέμεινε από την κερδοφορία χρόνων.
Οι λόγοι του δράματος γνωστοί. Η περιώνυμη οικονομική κρίση που τόσο βολεύει τις εξυγιάνσεις. Ο αδυσώπητος ανταγωνισμός που τόσο παιδεύει τα πορτοφόλια των εργοδοτών. Και βέβαια τα γεγονότα του Δεκέμβρη που τόσο πισωδρόμησαν την κάρπωση κερδών τόσων χρόνων.
Και οι εργαζόμενοι του ΚΑΟΥΦΜΑΝ; Σε κάποιους προτάθηκαν πιεστικά εικονικές απολύσεις, δήλωσή τους σαν ανέργων στον ΟΑΕΔ, συνέχιση της εργασίας τους με μαύρα λεφτά στην καινούρια επιχείρηση έως την επαναπρόσληψή τους στην τελευταία. Δηλαδή πέρασμά τους από τη μία εταιρεία στην άλλη, χωρίς καμιά εξασφάλιση των εργασιακών τους δικαιωμάτων. Και τσέπωμα από τους καινούριους εργοδότες της επιδότησης του ΟΑΕΔ για την πρόσληψη ανέργων με κάρτα ανεργίας.
Σε άλλους ανακοινώθηκε ο δανεισμός τους στην καινούρια εταιρεία, χωρίς τη συναίνεσή τους, με το επιχείρημα ότι το συμβόλαιο που υπογράφτηκε ανάμεσα στους εργοδότες το προβλέπει.
Και οι υπόλοιποι; Καμιά επίσημη ανακοίνωση εκ μέρους της εργοδοσίας. Μόνο φοβέρες και απειλές. «Όποιος μιλά έξω από την επιχείρηση και ρουφιανεύει, θα βλέπει πόρτα». Και υποσχέσεις για μέλλον λαμπρό, ανόρθωση σε δύο, τέσσερα, πέντε χρόνια…
Φαίνεται πως για όλους τους εργαζόμενους του ΚΑΟΥΦΜΑΝ ένα προβλέπεται από τους εργοδότες. Να μείνουνε στο δρόμο. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Και με έναν κοινό παρονομαστή. Χωρίς την αποζημίωση που δικαιούνται.
Αρκετά όμως με τα παιχνίδια των εργοδοτών στην πλάτη μας. Εκείνοι πάντα κερδίζουν, ανοίξουν ή κλείσουν τα μαγαζιά τους, κι εμείς μένουμε πάντα στον άσο. Τα κέρδη τους είναι πολλαπλάσια των μισθών μας και οι ζημιές τους, για τις οποίες πάντα κλαίγονται, ούτε κατά φαντασία δεν αντιστοιχούν στα δικά μας προβλήματα.
v Να σταματήσουν να μας κοροϊδεύουν.
v Απαιτούμε την εξασφάλιση των θέσεων εργασίας μας.
Εργαζόμενοι, -ες στον ΚΑΟΥΦΜΑΝ
Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ – ΧΑΡΤΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ συνυπογράφει το κείμενο των συναδέλφων και δηλώνει πως θα είναι στο πλευρό τους με κάθε τρόπο για την εξασφάλιση των θέσεων εργασίας και όλων των εργασιακών τους δικαιωμάτων."
Το μόνο που εχω να προσθέσω είναι ότι για όσους από εμάς υπήρξαμε παιδιά της Γαλλικής Ακαδημίας το βιλιοπωλείο αυτό είναι κομμάτι της παιδείας μας και των μαθητικών μας χρόνων.
Φαίνεται πως οι εργοδότες –παλιάς και καινούργιας εταιρείας– βρήκαν τον τρόπο, οι πρώτοι να ξεχρεώσουν στρίβοντας, οι δεύτεροι να αρπάξουν ό,τι απέμεινε από την κερδοφορία χρόνων.
Οι λόγοι του δράματος γνωστοί. Η περιώνυμη οικονομική κρίση που τόσο βολεύει τις εξυγιάνσεις. Ο αδυσώπητος ανταγωνισμός που τόσο παιδεύει τα πορτοφόλια των εργοδοτών. Και βέβαια τα γεγονότα του Δεκέμβρη που τόσο πισωδρόμησαν την κάρπωση κερδών τόσων χρόνων.
Και οι εργαζόμενοι του ΚΑΟΥΦΜΑΝ; Σε κάποιους προτάθηκαν πιεστικά εικονικές απολύσεις, δήλωσή τους σαν ανέργων στον ΟΑΕΔ, συνέχιση της εργασίας τους με μαύρα λεφτά στην καινούρια επιχείρηση έως την επαναπρόσληψή τους στην τελευταία. Δηλαδή πέρασμά τους από τη μία εταιρεία στην άλλη, χωρίς καμιά εξασφάλιση των εργασιακών τους δικαιωμάτων. Και τσέπωμα από τους καινούριους εργοδότες της επιδότησης του ΟΑΕΔ για την πρόσληψη ανέργων με κάρτα ανεργίας.
Σε άλλους ανακοινώθηκε ο δανεισμός τους στην καινούρια εταιρεία, χωρίς τη συναίνεσή τους, με το επιχείρημα ότι το συμβόλαιο που υπογράφτηκε ανάμεσα στους εργοδότες το προβλέπει.
Και οι υπόλοιποι; Καμιά επίσημη ανακοίνωση εκ μέρους της εργοδοσίας. Μόνο φοβέρες και απειλές. «Όποιος μιλά έξω από την επιχείρηση και ρουφιανεύει, θα βλέπει πόρτα». Και υποσχέσεις για μέλλον λαμπρό, ανόρθωση σε δύο, τέσσερα, πέντε χρόνια…
Φαίνεται πως για όλους τους εργαζόμενους του ΚΑΟΥΦΜΑΝ ένα προβλέπεται από τους εργοδότες. Να μείνουνε στο δρόμο. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Και με έναν κοινό παρονομαστή. Χωρίς την αποζημίωση που δικαιούνται.
Αρκετά όμως με τα παιχνίδια των εργοδοτών στην πλάτη μας. Εκείνοι πάντα κερδίζουν, ανοίξουν ή κλείσουν τα μαγαζιά τους, κι εμείς μένουμε πάντα στον άσο. Τα κέρδη τους είναι πολλαπλάσια των μισθών μας και οι ζημιές τους, για τις οποίες πάντα κλαίγονται, ούτε κατά φαντασία δεν αντιστοιχούν στα δικά μας προβλήματα.
v Να σταματήσουν να μας κοροϊδεύουν.
v Απαιτούμε την εξασφάλιση των θέσεων εργασίας μας.
Εργαζόμενοι, -ες στον ΚΑΟΥΦΜΑΝ
Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ – ΧΑΡΤΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ συνυπογράφει το κείμενο των συναδέλφων και δηλώνει πως θα είναι στο πλευρό τους με κάθε τρόπο για την εξασφάλιση των θέσεων εργασίας και όλων των εργασιακών τους δικαιωμάτων."
Το μόνο που εχω να προσθέσω είναι ότι για όσους από εμάς υπήρξαμε παιδιά της Γαλλικής Ακαδημίας το βιλιοπωλείο αυτό είναι κομμάτι της παιδείας μας και των μαθητικών μας χρόνων.
Τετάρτη 27 Μαΐου 2009
2009: ΕΤΟΣ ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟΥ
Όχι επειδή είχα υποσχεθεί στην Εαρινή Συμφωνία να συμμετέχω στο αφιέρωμα των μπλόγκερς για τον Γιάννη Ρίτσο, αλλά επειδή το είχα συνέχεια στο νου μου. Ένας από τους πιο εμβληματικούς στίχους που γράφτηκαν ποτέ σ΄αυτό τον τόπο, που γέννησε τόσο μεγάλους ποιητές συχνά γυροφέρνει στο μυαλό μου: "Μέρα μαγιού μου μίσεψες, μέρα μαγιού σε χάνω."
Στο αφιέρωμα για τον Γιάννη Ρίτσι θα μπορούσα να αναφέρω πολλά αποσπάσματα από τόσα πολλά και αγαπημένα ποιήματα του. Το νεκρό σπίτι, τα 18 λιανοτράγουδα, τη σονάτα, τη Ρωμιοσύνη, το Εμβατήριο του Ωκεανού και τόσα άλλα. Είναι τόσα πολλά, τόσο δυνατά, τόσο λυρικά, τόσο ξεχωριστά. Αλλά αυτός ο στίχος ίσως να συμπυκνώνει όλη την ποίηση του Ρίτσου. Από την 29η Μαίου 1453 η άνοιξη σε αυτό τον πανέμορφο τόπο ταυτίστηκε με το θάνατο και την απώλεια. Βέβαια, ήδη στη λαϊκή παράδοση ενυπάρχει ο επιτάφιος της Μεγάλης Παρακευής που ο λαός στολίζει με μύρα και περιφέρει μέσα στην ανοιξιάτικη πλημμυρισμένη με μυρωδιές απο νυχτολούλουδα και γιασεμιά νύχτα.
Στο αφιέρωμα για τον Γιάννη Ρίτσι θα μπορούσα να αναφέρω πολλά αποσπάσματα από τόσα πολλά και αγαπημένα ποιήματα του. Το νεκρό σπίτι, τα 18 λιανοτράγουδα, τη σονάτα, τη Ρωμιοσύνη, το Εμβατήριο του Ωκεανού και τόσα άλλα. Είναι τόσα πολλά, τόσο δυνατά, τόσο λυρικά, τόσο ξεχωριστά. Αλλά αυτός ο στίχος ίσως να συμπυκνώνει όλη την ποίηση του Ρίτσου. Από την 29η Μαίου 1453 η άνοιξη σε αυτό τον πανέμορφο τόπο ταυτίστηκε με το θάνατο και την απώλεια. Βέβαια, ήδη στη λαϊκή παράδοση ενυπάρχει ο επιτάφιος της Μεγάλης Παρακευής που ο λαός στολίζει με μύρα και περιφέρει μέσα στην ανοιξιάτικη πλημμυρισμένη με μυρωδιές απο νυχτολούλουδα και γιασεμιά νύχτα.
Ένας τόπος λουσμένος στο φως και τη θάλασσα αντί να γεννήσει χαρωπές και αισιόδοξες μελωδίες γεννάει ντέρτια και τραγούδια για τη ξενιτιά, θρήνους και μοιρολόγια. Γιατί δεν έχουμε τη μουσική παράδοση της Κούβας, του Μεξικό ή της Πολυνησίας; Να τραγουδάμε ωραία χαρούμενα τραγουδάκια; Με χούλα χουπ και άνθη περασμένα στη μέση μας; Τι μας ωθεί, ενώ έξω έχει 35 βαθμούς και το φως πολλαπλασιάζεται από τις αντηλιές της πέτρας και του κύματος και πλημμυρίζει τη φύση να μερακλώνουμε; Με ρεμπέτικα , Καζατζίδη και τα τελευταία χρόνια με Μάλαμα; Ποιος ανείπωτος καημός ταλανίζει τη ψυχή μας; Τι είναι αυτό που βασανίζει τον λαϊκό ποιητή και αποδίδει στον Αθανάσιο Διάκο το «για δες καιρό που διάλεξε ο χάρος να με πάρει, τώρα π΄ανθίζουν τα κλαδιά και βγάζει η γης χορτάρι» ή στο Σολωμό το «όποιος πεθαίνει σήμερα χίλιες φορές πεθαίνει». Αυτή η αιώνια πάλη του Θανάτου με την Άνοιξη. Μην ξεχνάμε ότι και ο Πλούτωνας απαγάγει την Περσεφόνη την κόρη της Δήμητρας στον κάτω κόσμο. Κι έρχεται ο Ρίτσος και τα συμπυκνώνει όλα αυτά: και το Σολωμό και τον λαϊκό ποιητή και το Πάσχα με τον Επιτάφιο και τη βυζαντινή παράδοση και τη μυθολογία σ ένα μόνο στίχο. Ο Ρίτσος είναι ο τελευταίος εκφραστής της Ρωμιοσύνης. Από το θάνατό του και ύστερα αυτό που ο ίδιος τόσο αγάπησε και τόσο τραγούδησε, η ελληνική ταυτότητα, δεν υπάρχει πια. Τουλάχιστον όπως την ξέραμε.
Κυριακή 10 Μαΐου 2009
Δευτέρα 27 Απριλίου 2009
Η ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΒΟΥΤΙΑ
Αφού προβληματίστηκα αρκετά για το αν πρέπει να αποκαλύψω την πραγματική μου ταυτότητα τελικά πήρα την απόφαση.
Από τη μια μεριά είχα το ψευδόνυμο, τη σιγουριά της ανωνυμίας που μου επέτρεπε να κινούμαι απαρατήρητος, να εισχωρώ με ευκολία στα διάφορα μονοπάτια των σκέψεων, εντυπώσεων και απόψεων των φίλων μπλόγκερ. Πιστεύω στην αθέατη πλευρά. Είναι αυτή που σου επιτρέπει να παρατηρείς με την ησυχία σου, να ακούς και να αφουγκράζεσαι. Αλλά από την άλλη πλευρά όμως έμπαινα σε αναρτήσεις συζητώντας παθιασμένα με μπλόγκερς που συμμετέχουν επαγγελματικά (μερικές φορές όμως χωρίς να το ξέρω) με τα βιβλία ή με κάποιο συναφή χώρο. Σε αυτούς οφείλω να είμαι ειλικρινής. Αλλιώς η όποια καλή μου διάθεση είναι σίγουρο πως θα αμφισβητηθεί.
Εδώ και ένα περίπου μήνα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μελάνι το πρώτο μου μυθιστρόρημα με τίτλο "Η πόλη του Αναστέλλοντος ήλιου". (Προσοχή, είναι αναστέλλοντος με "σ" κι όχι ανατέλλοντος. Είναι αυτό το "σ" που κάνει όλη τη διαφορά.). Είμαι πάρα πολύ χαρούμενος και χαίρομαι διπλά που το μοιράζομαι μαζί σας...
Και (πολύ) λίγα λόγια για το θέμα:
Ένα απόγευμα ο πρωθυπουργός Αρίστος Συνετός ο Νεότερος καλεί στο γραφείο του τον πιο διάσημο αρχιτέκτονα με σκοπό την ανέγερση ενός νέου Πρωθυπουργικού Μεγάρου, που φιλοδοξεί να το καταστήσει ως το Κτίριο - Έμβλημα της νέας εποχής, της Δημοκρατίας της Δημόσιας Αισθητικής. Όλη η χώρα ενθουσιάζεται και παραληρεί με την κατασκευή του έργου. Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί ποιο είναι το πανούργο σχέδιο που κρύβεται από πίσω και ποιος είναι ο πραγματικός ιθύνων νους του. Εκτός από μια νεαρή απόφοιτο της Αρχιτεκτονικής Σχολής που, με τη βοήθεια μιας «παράνομης» γιάφκας καλλιτεχνών, είναι αποφασισμένη να αντισταθεί ώς το τέλος.
περισσότερες πληροφορίες εδώ: http://www.melanibooks.gr/showproduct.asp?catid=467
Δευτέρα 13 Απριλίου 2009
Ένας Escher στο πεζοδρόμιο μας
Για όσους πιστεύουν πως η Αθήνα είναι μια πόλη που δεν γεννά ιδεες, σκέψεις, μουσικές, εικόνες ή ρεύματα. Που δεν εμπνέει και δεν εμπνέεται. Που δεν μπορεί να πάρει ένα κομμάτι φτηνό καθημερινό υλικό και να το μετατρέψει σε παρέμβαση.
Ένα κομμάτι λαμαρίνα που χρησιμεύει για να καλύπτει ένα εγκαταλελειμμένο οικόπεδο έχει γίνει ο καμβάς για μια αυτοσχέδια ζωγραφική. Από μακριά δεν ξεχωρίζει. Είναι σε γκρίζα χρώματα σαν να θέλει ο καλλιτέχνης να μην προκαλέσει την πόλη του, σαν να προσπαθει να βρει την προέκταση της.
Αλλά από κοντά: σκάλες ανεβοκατεβαίνουν ατέρμονα στο διηνεκές, χωρίς σκοπό και προορισμό, όλες μπερδεμένες , όλα τα επίπεδα σε ένα , άγχος και ανασφάλεια ένα χαρμάνι , ευθείες και γωνίες, κυβισμός και απόγνωση και πάντα η ίδια σταθερά : το τελευταίο σκαλοπάτι βγάζει σε τοίχο ανυπέρβλητο.
Παρασκευή 10 Απριλίου 2009
Σάββατο 4 Απριλίου 2009
BUENOS AIRES MI AMOR
Το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Φεβρουαρίου είναι το τέλος του καλοκαιριού και το γιορτάζουν εδώ με αρκετές τιμές. Συναυλίες, εκδηλώσεις, χορούς. Πήραμε ένα ταξί και πήγαμε σε μια δωρεάν συναυλία τάγκο μέσα σε ένα πάρκο δίπλα σε μια λιμνούλα, την οποία πρότεινε ένα freepress που μοιράζανε έξω από τη Ρικολέτα.
Η νύχτα είναι υγρή και γλυκιά. Φοράω ένα μπλουζάκι και μια βερμούδα. Μπροστά από τη σκηνή πάνω από τρεις χιλιάδες άτομα έχουν ξαπλώσει στο γκαζόν με μια μπίρα στο χέρι ή ένα κύπελο μάτε – το πικρό ζεστό τοπικό αφροδισιακό ποτό που πίνουν όλοι εδώ,(όπως εμείς το φραπέ) που παράγεται από ένα χαρμάνι βοτάνων. Ξαπλώνουμε κι εμείς και απολαμβάνουμε τη συναυλία. Είναι αφιερωμένη στη δεκαετία του 20 και από τη σκηνή παρελαύνουν πολλοί ηλικιωμένοι τραγουδιστές και τραγουδίστριες. Ο κόσμος τραγουδά μαζί τους και τους χειροκροτεί με πολλή θέρμη.
Είναι νύχτα, είναι τέλος του καλοκαιριού κι ακούω μουσική. Μια σκηνή τόσο οικεία. Σαν να ακούω Παπάζογλου στα βραχακια του Λυκαβηττού. Μόνο ο Σταυρός του Νότου ψηλά στον ουρανό μαρτυρά πως είμαι στο νότιο ημισφαίριο και το τάγκο στα ηχεία προσδιορίζει την ακριβή μου θέση.
Η νύχτα είναι υγρή και γλυκιά. Φοράω ένα μπλουζάκι και μια βερμούδα. Μπροστά από τη σκηνή πάνω από τρεις χιλιάδες άτομα έχουν ξαπλώσει στο γκαζόν με μια μπίρα στο χέρι ή ένα κύπελο μάτε – το πικρό ζεστό τοπικό αφροδισιακό ποτό που πίνουν όλοι εδώ,(όπως εμείς το φραπέ) που παράγεται από ένα χαρμάνι βοτάνων. Ξαπλώνουμε κι εμείς και απολαμβάνουμε τη συναυλία. Είναι αφιερωμένη στη δεκαετία του 20 και από τη σκηνή παρελαύνουν πολλοί ηλικιωμένοι τραγουδιστές και τραγουδίστριες. Ο κόσμος τραγουδά μαζί τους και τους χειροκροτεί με πολλή θέρμη.
Είναι νύχτα, είναι τέλος του καλοκαιριού κι ακούω μουσική. Μια σκηνή τόσο οικεία. Σαν να ακούω Παπάζογλου στα βραχακια του Λυκαβηττού. Μόνο ο Σταυρός του Νότου ψηλά στον ουρανό μαρτυρά πως είμαι στο νότιο ημισφαίριο και το τάγκο στα ηχεία προσδιορίζει την ακριβή μου θέση.
Εδώ το τάγκο είναι παντού. Στον ηλικιωμένο κύριο που χορεύει μόνος του με μια φανταστική παρτενέρ, όπως φαίνεται στη φωτό,
στους υπαίθριους χορευτές ή μουσικούς στη τουριστική γειτονιά του Σαν Τέλμο όπως φαίνεται στις επόμενες φωτό,
στα ταξί, στα εμπορικά καταστήματα, στο ράδιο, στα παλιά ιστορικά καφέ του 19ου αιώνα που θυμίζουν Αυστρία, όπως το καφέ Τορτόνι ή σε λούμπεν μιλόγκες όπως στο υπόγειο της Αρμενικής Ένωσης στην πανέμορφη μποέμ γειτονιά του Παλέρμο (όπου βρίσκεται και το σπίτι του Μπόρχες), και στο οποίο βρεθήκαμε εντελώς τυχαία ή στις άπειρες ψηλοτάβανες αριστοκρατικές με ξύλινα δάπεδα, βαριές βελούδινες κουρτίνες και τεράστιους καθρέφτες αίθουσες χορού όπως αυτή που είναι δίπλα στο ξενοδοχείο μας.
Είναι σε τόσα πολλά μέρη που είχα αρχίσει να πιστεύω πως απλά το πουλάνε στους τουρίστες. Όπως στην Πλάκα πουλάνε το γκρικ μπουζούκι. Έπρεπε όμως να έρθουμε εδώ για να καταλάβω πως όπως όσο άδικο έχει ο τουρίστας στην Ελλάδα που ακούει ζορμπά και ξενερώνει, επειδή δεν μπορεί να ξέρει τι επίδραση είχε στην σύγχρονη κοινωνική ταυτότητα ο Καζατζίδης και η Σωτηρία Μπέλλου έτσι κι εγώ έκανα λάθος που έγινα προς στιγμή καχύποπτος.
Τρεις μπύρες και δυο ώρες αργότερα η συναυλία τελείωσε και με τα μισοτελειωμένα κουτάκια στο χέρι ανακατευτήκαμε μέσα στο πλήθος που έφευγε και με τα πόδια ξεκινήσαμε για την επιστροφή. Σαν να το κάναμε από χρόνια…
Είναι σε τόσα πολλά μέρη που είχα αρχίσει να πιστεύω πως απλά το πουλάνε στους τουρίστες. Όπως στην Πλάκα πουλάνε το γκρικ μπουζούκι. Έπρεπε όμως να έρθουμε εδώ για να καταλάβω πως όπως όσο άδικο έχει ο τουρίστας στην Ελλάδα που ακούει ζορμπά και ξενερώνει, επειδή δεν μπορεί να ξέρει τι επίδραση είχε στην σύγχρονη κοινωνική ταυτότητα ο Καζατζίδης και η Σωτηρία Μπέλλου έτσι κι εγώ έκανα λάθος που έγινα προς στιγμή καχύποπτος.
Τρεις μπύρες και δυο ώρες αργότερα η συναυλία τελείωσε και με τα μισοτελειωμένα κουτάκια στο χέρι ανακατευτήκαμε μέσα στο πλήθος που έφευγε και με τα πόδια ξεκινήσαμε για την επιστροφή. Σαν να το κάναμε από χρόνια…
Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2009
ΑΡΓΕΝΤΙΝΑ,
φωτό από www.trivago.grΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΣΤΑ ΚΛΑΡΙΝΑ!
Από 26/2 έως 13/3 κλειστό λόγω διακοπών.
Ύστερα από μια δωδεκάμηνη (σχεδόν) περίοδο απίστευτα πολλής δουλειάς,με πάρα πολύ στρες και άγχος και αφού φαίνεται πως τα διάφορα επαγγελματικά θέματα κλείνουν καλώς έχω τεράστια ανάγκη από ένα μακρινό, ονειρεμένο ταξίδι.
Μπουένος Άιρες, Ουρουγουάη, Παταγονία.
Πατρίδα των Μπόρχες, Πιατσόλα, Περόν, Τσε Γκεβάρα, Μαραντόνα και εσχάτως Μέσι σού ερχόμαστε!!!
Δεν βρίσκω την ώρα να φορέσω κοντομάνικα και να περιπλανηθώ σε μια από τις ωραιότερες και κουλτουριάρικες πόλεις του κόσμου.
Δικηγόροι, μπάτσοι, καλόγριες ραντεβού σε 15 ημέρες.
Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2009
Παλαιοκώστα ,
Γίγαντα των αιθέρων, πάρε και την Ολυμπιακή!
(Άλλωστε δεν νομίζω να την πουλήσουν πάνω από 6 εκ ευρώ, όσα και τα λύτρα που πήρες από τον Μυλωνά.)
(Άλλωστε δεν νομίζω να την πουλήσουν πάνω από 6 εκ ευρώ, όσα και τα λύτρα που πήρες από τον Μυλωνά.)
Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου 2009
ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ ΑΕ,
ΟΠΩΣ ΛΕΜΕ ΦΕΟΥΔΑΡΧΟΛΟΓΙΟ Α.Ε.
Φίλη, έγκυος, χωρίς ιδιαίτερα προσόντα και προϋπηρεσία είναι αλήθεια, δουλεύει εδώ και 4 μήνες στην εταιρεία Κτηματολόγιο ΑΕ. Μέσα σε κάποιο Δήμο, σε ένα από τα γραφεία που έχει ανοίξει η εταιρεία τον τελευταίο καιρό, μετά την επέκταση που με τόσο θριαμβευτικό τρόπο εξήγγειλε η κυβέρνηση. Παίρνει 700 € (τί πρωτότυπο!) αλλά το θέμα δεν είναι αυτό.
Το θέμα είναι ότι δουλεύει ανασφάλιστη και ότι της έχουν δώσει ρητές οδηγίες, τόσο σε αυτή όσο και στους συναδέλφους της, πως αν εμφανιστεί η Επιθεώρηση Εργασίας να εξαφανιστεί από την πίσω πόρτα! Να είσαι τριάντα χρονών δηλαδή , να περιμένεις παιδί και να δουλεύεις σαν τον κλέφτη...
Όλοι μπορούμε να φανταστούμε την ξεφτίλα...
Μου φαίνεται ότι ζηλέψαμε αυτό που λένε: ότι οι υπόλοιπες χώρες είχαν αποκτήσει Κτηματολόγιο από την εποχή των φεουδαρχών. Και αφού δεν μπορούμε να τις φτάσουμε αλλιώς, είπαμε να τις μιμηθούμε σε ό,τι αφορά τουλάχιστον τις συνθήκες εργασίες.
Μέχρι να βρεθεί κι εκεί κάποια Κούνεβα, να τους καταγγείλει και να της ρίξουν βιτριόλι...
Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2009
'Ολες μας οι σκέψεις...
Όλες μας οι σκέψεις και οι ευχές για την πολύ καλή μας φίλη Χ. , 29 χρονών, που σήμερα κάνει επέμβαση στο στήθος για αφαίρεση όγκου. Η ταχεία βιοψία θα δειξει αν θα γίνει επί τόπου και η μαστεκτομή.
Είμαι πάντως σίγουρος πως, με τόση θετική ενέργεια και αγάπη που έχει δεχτεί από τους φίλους της, όλα θα πάνε καλά!
Είμαι πάντως σίγουρος πως, με τόση θετική ενέργεια και αγάπη που έχει δεχτεί από τους φίλους της, όλα θα πάνε καλά!
Τρίτη 9 Δεκεμβρίου 2008
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΕΜΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΡΘΕΙ ΝΑ ΣΕ ΠΑΡΕΙ, ΟΥΤΕ Ο ΗΛΙΟΣ ΝΑ ΣΕ ΔΙΩΞΕΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ,
ΕΣΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕΣ ΜΕ Τ' ΑΣΤΡΑ ΜΑΞΙΛΑΡΙ ,
ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΝΑ ΦΩΛΙΑΖΕΙ ΣΤΗ ΨΥΧΗ
(στίσχοι: Παράξενος Ελκυστής)
Αυτή τη φωτογραφία πρόλαβα να τραβήξω χτες, στην αρχή της πορείας, γωνία Ιπποκράτους με Πανεπιστημίου, ώρα 18.30 πριν ξεκινήσουν ακόμα τα επεισόδια και πριν οι μπάτσοι μας φλομώσουν με τα χημικά.
Επειδή όλη κοινωνία παρακολούθησε με μεγάλη αγωνία τα πρωτοφανή επεισόδια κι επειδή όλη την ημέρα σήμερα άσχετοι δημοσιογραφίσκοι και επικίνδυνοι πολιτικάντηδες ασχολούνται με το ποιος είναι υπεύθυνος και ποιος τα συγκαλύπτει επιτρέψτε μου να αφηγηθώ τη δική μου μαρτυρία.
Η κινητοποίηση έγινε κυρίως μέσω sms. "Όλοι στα Προπύλαια στις 6.οο σε μια ειρηνική διαδήλωση". Την πορεία διοργάνωνε ο ΣΥΡΙΖΑ, σε συνεργασία με πολλούς κοινωνικούς φορείς.
(Παρένθεση: Αλήθεια το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ γιατί δεν διοργάνωσαν πορεία; Δική τους πορεία, έστω. Κάποια πράξη διαμαρυρίας; Δεν είναι συγκλονισμένοι; Δεν νιώθουν το άδικο; Αυτοί δηλαδή ανέχονται τη δολοφονία ενός μικού παιδιού;)
Το ραντεβού έλεγε 6.00, εγώ τελείωσα όλες τις δουλειές μου και πήγα από τις 5.30. Ηρεμία. Πολλοί λίγοι νεαροί, μερικές δεκάδες, κάθονται στα σκαλάκια των Προπυλαίων και κουβεντιάζουν,πίνοντας take out καφέ από πλαστικά ποτήρια. Καθώς πλησιάζει η ώρα πλήθος κόσμου αρχίζει να συρρέει από κάθε κατεύθυνση και να συστοιχίζεται σε "θέση πορείας". Στις 6.00 επί της οδού Πανεπιστημίου έχει δημιουργηθεί το αδιαχώρητο. Το πλήθος είναι τόσο πυκνό που θέλω να πάω να χαιρετήσω κάτι φίλους λίγω πιο κάτω και σπρώνω ζητώντας συγγνώμη, σαν να είμαι σε λεωφορείο. Πρέπει να είμαστε πάνω από 20.000. Κοιτάω γύρω μου. Βλέπω κορίτσια και μεγάλες γυναίκες που δεν είχαν ξαναπάει ποτέ τους σε πορεία να χαμογελούν και να αισθάνονται ότι "κάτι κάνουν". Ο παλμός βράζει. Συνθήματα δονούν την ατμόσφαιρα.
Λίγο μετά τις 6.οο, κι ενώ δεν έχουμε ακομα ξεκινήσει, κάνουν την εμφάνισή τους οι κουκουλοφόροι. Επιδεικτικά, διασχίζουν την πορεία κατά τον άξονά της και παίρνουν θέσεις δεξιά κι αριστερά στα πεζοδρόμια της Πανεπιστημίου με μας στο κέντρο του οδοστρώματος.
Είναι εκατοντάδες. Φοράνε κουκούλες και κράνη, κρατάνε λοστούς και καδρόνια. Πολλοί τους κοιτάμε με φρίκη και τρόμο. Εμένα προσωπικά , από την εκείνη την ημέρα που κάηκε το ΕΜΠ το 1996 και ήμουν ως φοιτητής του (αποτυχημένη) ομαδα περιφρούρησης μού προκαλούν πάντα ταραχή.
Η πορεία ξεκινάει με πολλή μεγάλη ένταση. Κατεβαίνω σε διαδηλώσεις από τα 18 μου, εδώ και 17 χρόνια, τέτοιο πάθος δεν έχω ξαναδεί. Παράλληλα με μας κινούνται οι αναρχικοί και οι κουκουλοφόροι. Ακούμε θορύβους από πέτρες που σκάνε σε θωρακισμένα τζάμια. Κάνουν αυτό τον υπόκωφο θόρυβο που δεν μπορείς να ερμηνεύσεις αμέσως. Που δεν ξέρεις τί έιναι ούτε πόσο μακριά από σένα. Ακούμε εκρήξεις. Βλέπουμε κάποια μαγαζιά να πυρπολούνται. όλοι οι κάδοι καίγονται, περίπτερα των λεοφορείων επίσης. Συνεχίζουμε τη πορεία με συνθήματα, πυκνώνοντας τις γραμμές και τα μπλογκ μας. Στόχος μας είναι να απομονώσουμε τους αναρχικούς, να μην εισχωρήσουν στις γραμμές μας. Μαζί με τα συνθήματα ακούγονται και οδηγίες: "πυκνώστε τις γραμμές, μην διασπάστε". Αστυνομία δεν υπάρχει. Από μακριά βλέπω ματατζήδες, στην Ακαδημίας. Στο ύψος της Εμμανουήλ Μπενάκη πέφτουν τα πρώτα δακρυγόνα. Δεν είναι πολύ έντονα. Μια νεαρή κοπέλα δίπλα μου θέλει να μυρίσει ένα λεμόνι που έχει φέρει μαζί της. "Δεν είναι ώρα ακόμα, της λέω. Κράτησέ το, θα το χρειαστείς". "Πότε;" με ρωτάει. "Θα καταλάβεις".Βάζουμε βαζελίνη γύρω από τα μάτια και στα ρουθούνια.
Φτάνουμε στην Ομόνοια. Η ώρα έχει περάσει τις 7.00, απ' ότι υπολογίζω, γιατί μέσα στην ένταση δεν έχω ασχοληθεί καν με το ρολόι μου. Νέα δακρυγόνα. Μια κοπέλλα έχει φέρει και το σκυλάκι της, το οποίο τρομαγμένο προσπαθεί να κρυφτεί στην αγκαλιά της. Ανηφορίζουμε τη Σταδίου. Στο μεταξύ η κατάσταση με τους αναρχικούς δίπλα μας έχει ξεφύγει εντελώς. Σπάνε και καίνε ό,τι βρουν. Βιώνω ένα κλίμα τρομοκρατίας. Νιώθω ότι δεν ανήκω πλέον πουθενά. Η δική μου διαμαρτυρία έχει γίνει καταφύγιο για κάποιους να κάνουν την Αθήνα μπουρδέλο. Καπηλεύονται τη δική μου αγωνία, το δικό μου αγώνα. Δεν έχουν κανένα δικαίωμα. Σκέφτομαι μια διαδήλωση, δεν μπορώ να θυμηθώ όμως ποια που οι μπάτσοι μας περίμεναν στο άγαλμα του Κολοκοτρώνη και μας πεθάνανε στα χημικά. Τρέμω στην ιδέα τού τι θα συμβεί, αν ξανακάνουν το ίδιο. Οι αναρχικοί θα απαντήσουν με μολότωφ και εμείς θα είμαστε στη μέση. Η κατάσταση είναι πλήρως ανεξέλεγκτη. Πρέπει να μείνω, να φωνάξω, να μην νικηθώ. Γύρω μου όλοι είναι τρομαγμένοι. Η Σταδίου καίγεται. Ενώνω τη φωνή μου με τους άλλους και αρχίζω να φωνάζω συνθήματα με όση δύναμη έχω. Παίρνω θάρρος. Δεν τους φοβάμαι. Το αίμα του Αλέξη κυλάει στις φλέβες μου.
Πλησιάζουμε στο ύψος της Κλαυθμώνος. Από τα μεγάφωνα φωνάζουν να κάνουμε πλαϊνές αλυσίδες, να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας και να μην τρέχουμε. Να μην αφήσουμε τους μπάχαλους και τους αναρχικούς να παρεισφρύσουν. Πιάνομαι με τους πλαϊνούς μου. Είμαι από τα αριστερά της πορείας, προς τον πεζόδρομο της Κοραή, στο ύψος του κτιρίου της Εμπορικής. Βλέπω ενισχυμένες δυνάμεις των ΜΑΤ απέναντι, στη γωνία Πανεπιστημίου και Κοραή. Προχωράω με πλάγια βήματα, κρατώντας σφιχτά αγκαζέ τους διπλανούς μου. Από πίσω μου προχωράει η πορεία, από μπρος μου οι αναρχικοί και πιο πέρα τα ΜΑΤ. Από την Κλαυθμώνος, εκεί που έχω στραμμένη την πλάτη μου, οι μπάτσοι ρίχνουν δακρυγόνα και χημικά. Νιώθω τα μάτια και το στόμα μου να καίγονται. Δεν είναι η πρώτη φορά. Ξέρω μέχρι που μπορώ να αντέξω. Κάποιοι φεύγουν προς την Κοραή Ο κύριος όγκος συνεχίζουμε και προχωράμε. Οι μπάτσοι κάνουν ντου με κλομπ και μας φλομώνουν στα χημικά. Ο κόσμος πανικοβάλλεται. Κόβεται η ανάσα μου. Αφήνω τα χέρια μου για να τρίψω τα μάτια μου και χάνω τους συντρόφους και το μπλογκ μου. Το πλήθος τρέχει πανικόβλητο προς την Κοραή. Κάποιο πηδούν τα κάγκελα και προσγειώνονται απότομα μέσα στο ποδοβολητό. Είναι οι στιγμές που αν πέσεις κάτω σε πατήσανε. Το πλήθος με παρασέρνει. Ψάχνω να βρω το πανό μας. Δεν το βλέπω. Πηγαίνω τρέχοντας προς την Κοραή.Εκεί αναρχικοί πετάνε μολοτωφ στη διμοιρία. "Μας έχουν εγκλωβίσει" σκέφτομαι, θα μας συλλάβουν όλους. Τα πάνω ΜΑΤ πετάνε δακρυγόνα και το πλήθος οπισθοχωρεί. Αλλοι ανεβαίνουν. Βρίσκομαι ακριβώς στη μέση.
Κρύβομαι πίσω απο ένα περίπτερο. Ζαλίζομαι και δεν μπορώ να αναπνέυσω. Βλέπω το συντριβάνι στη μέση της Κοραή και τρέχω. Βουτάω το κεφάλι μέσα. Τα μάτια, τη μύτη, τα μαλιά. Αναπνέω ελεύθερα. Τους δικούς μου τους εχω χάσει. Τότε βλέπω κάποιους να τρέχουν στο σταθμό του Μετρό. Τους ακολουθώ. Έχουν παραβιάσει τα ρολλά κατά 5ο εκατοστά και μπαίνουν σκυμμένοι στα 2. Στο σταθμό, αναπνέουμε ελεύθερα. Ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι δεν θα σταμάτε συρμοί διότι η στάση ήταν κλειστή. Αν καποιος μαλάκας ρίξει ένα δακρυγόνο ή κάποιος άλλος μαλάκας βάλει φωτιά θα πνιγούμε και θα καούμε σαν τα ποντίκια.
Βλέπω το σταθμάρχη. Συνομιλεί με κάτι έξαλλους, εξαγριωμένους νεαρούς. Καταλαβαίνω ότι φοβάται. Για το σταθμό και τη ζωή του. Φαίνεται στα μάτια του. Παραμερίζω τους πάντες και φωνάζω δυνατά για να επιβάλλω τη τάξη: "Είμαι μέλος του ΔΣ της ΟΛΜΕ", παλιά καραβάνα, παλιό κόλπο, μ' έχει γλυτώσει από πολλές συλλήψεις. Ο σταθμάρχης ανακουφίζεται που αντικρύζει έναν υπεύθυνο. "πείτε να σταματήσουν τα τρένα να μας πάρουν" "Αυτό ακριβώς λέω κι εγώ. 'Έδωσα εντολή. Τα τρένα σταματούν" . Γυρίζω και φωνάζω στην ομύγηρι:"όλοι στις αποβάθρες σας!" Οι πιο πολλοί διαλύονται. Μερικοί μένουν και προσπαθούν να πείσουν τον σταθμάρχη να ανοίξει τις πύλες για να βρουν καταφύγιο και οι υπόλοιποι. Ξέρω ότι αυτό δεν πρόκειται να το κάνει ποτέ. Κατευθύνομαι στην αποβάθρα μου. Από πάνω η Αθήνα φλέγεται. Χτυπάει το κινητό. Το μπλογκ μου πέρασε μέσα από την Αστυνομία και τα δακρυγόνα κι έφτασε στο Σύνταγμα. Ήταν όλοι καλά. όμως εγώ δεν ήμουν εκεί. Είχα ηττηθεί... Για άλλη μια φορά ένιωθα απογοήτευση. Για τον Αλέξη, την ανεξέλεγκτη αστυνομική βία, το κίνημα που κάποιοι βρίσκουν πάντα τρόπο και υπονομεύουν, την Αθήνα που είχε παραδοθεί στις φλόγες...
ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΝΑ ΦΩΛΙΑΖΕΙ ΣΤΗ ΨΥΧΗ
(στίσχοι: Παράξενος Ελκυστής)
Αυτή τη φωτογραφία πρόλαβα να τραβήξω χτες, στην αρχή της πορείας, γωνία Ιπποκράτους με Πανεπιστημίου, ώρα 18.30 πριν ξεκινήσουν ακόμα τα επεισόδια και πριν οι μπάτσοι μας φλομώσουν με τα χημικά.
Επειδή όλη κοινωνία παρακολούθησε με μεγάλη αγωνία τα πρωτοφανή επεισόδια κι επειδή όλη την ημέρα σήμερα άσχετοι δημοσιογραφίσκοι και επικίνδυνοι πολιτικάντηδες ασχολούνται με το ποιος είναι υπεύθυνος και ποιος τα συγκαλύπτει επιτρέψτε μου να αφηγηθώ τη δική μου μαρτυρία.
Η κινητοποίηση έγινε κυρίως μέσω sms. "Όλοι στα Προπύλαια στις 6.οο σε μια ειρηνική διαδήλωση". Την πορεία διοργάνωνε ο ΣΥΡΙΖΑ, σε συνεργασία με πολλούς κοινωνικούς φορείς.
(Παρένθεση: Αλήθεια το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ γιατί δεν διοργάνωσαν πορεία; Δική τους πορεία, έστω. Κάποια πράξη διαμαρυρίας; Δεν είναι συγκλονισμένοι; Δεν νιώθουν το άδικο; Αυτοί δηλαδή ανέχονται τη δολοφονία ενός μικού παιδιού;)
Το ραντεβού έλεγε 6.00, εγώ τελείωσα όλες τις δουλειές μου και πήγα από τις 5.30. Ηρεμία. Πολλοί λίγοι νεαροί, μερικές δεκάδες, κάθονται στα σκαλάκια των Προπυλαίων και κουβεντιάζουν,πίνοντας take out καφέ από πλαστικά ποτήρια. Καθώς πλησιάζει η ώρα πλήθος κόσμου αρχίζει να συρρέει από κάθε κατεύθυνση και να συστοιχίζεται σε "θέση πορείας". Στις 6.00 επί της οδού Πανεπιστημίου έχει δημιουργηθεί το αδιαχώρητο. Το πλήθος είναι τόσο πυκνό που θέλω να πάω να χαιρετήσω κάτι φίλους λίγω πιο κάτω και σπρώνω ζητώντας συγγνώμη, σαν να είμαι σε λεωφορείο. Πρέπει να είμαστε πάνω από 20.000. Κοιτάω γύρω μου. Βλέπω κορίτσια και μεγάλες γυναίκες που δεν είχαν ξαναπάει ποτέ τους σε πορεία να χαμογελούν και να αισθάνονται ότι "κάτι κάνουν". Ο παλμός βράζει. Συνθήματα δονούν την ατμόσφαιρα.
Λίγο μετά τις 6.οο, κι ενώ δεν έχουμε ακομα ξεκινήσει, κάνουν την εμφάνισή τους οι κουκουλοφόροι. Επιδεικτικά, διασχίζουν την πορεία κατά τον άξονά της και παίρνουν θέσεις δεξιά κι αριστερά στα πεζοδρόμια της Πανεπιστημίου με μας στο κέντρο του οδοστρώματος.
Είναι εκατοντάδες. Φοράνε κουκούλες και κράνη, κρατάνε λοστούς και καδρόνια. Πολλοί τους κοιτάμε με φρίκη και τρόμο. Εμένα προσωπικά , από την εκείνη την ημέρα που κάηκε το ΕΜΠ το 1996 και ήμουν ως φοιτητής του (αποτυχημένη) ομαδα περιφρούρησης μού προκαλούν πάντα ταραχή.
Η πορεία ξεκινάει με πολλή μεγάλη ένταση. Κατεβαίνω σε διαδηλώσεις από τα 18 μου, εδώ και 17 χρόνια, τέτοιο πάθος δεν έχω ξαναδεί. Παράλληλα με μας κινούνται οι αναρχικοί και οι κουκουλοφόροι. Ακούμε θορύβους από πέτρες που σκάνε σε θωρακισμένα τζάμια. Κάνουν αυτό τον υπόκωφο θόρυβο που δεν μπορείς να ερμηνεύσεις αμέσως. Που δεν ξέρεις τί έιναι ούτε πόσο μακριά από σένα. Ακούμε εκρήξεις. Βλέπουμε κάποια μαγαζιά να πυρπολούνται. όλοι οι κάδοι καίγονται, περίπτερα των λεοφορείων επίσης. Συνεχίζουμε τη πορεία με συνθήματα, πυκνώνοντας τις γραμμές και τα μπλογκ μας. Στόχος μας είναι να απομονώσουμε τους αναρχικούς, να μην εισχωρήσουν στις γραμμές μας. Μαζί με τα συνθήματα ακούγονται και οδηγίες: "πυκνώστε τις γραμμές, μην διασπάστε". Αστυνομία δεν υπάρχει. Από μακριά βλέπω ματατζήδες, στην Ακαδημίας. Στο ύψος της Εμμανουήλ Μπενάκη πέφτουν τα πρώτα δακρυγόνα. Δεν είναι πολύ έντονα. Μια νεαρή κοπέλα δίπλα μου θέλει να μυρίσει ένα λεμόνι που έχει φέρει μαζί της. "Δεν είναι ώρα ακόμα, της λέω. Κράτησέ το, θα το χρειαστείς". "Πότε;" με ρωτάει. "Θα καταλάβεις".Βάζουμε βαζελίνη γύρω από τα μάτια και στα ρουθούνια.
Φτάνουμε στην Ομόνοια. Η ώρα έχει περάσει τις 7.00, απ' ότι υπολογίζω, γιατί μέσα στην ένταση δεν έχω ασχοληθεί καν με το ρολόι μου. Νέα δακρυγόνα. Μια κοπέλλα έχει φέρει και το σκυλάκι της, το οποίο τρομαγμένο προσπαθεί να κρυφτεί στην αγκαλιά της. Ανηφορίζουμε τη Σταδίου. Στο μεταξύ η κατάσταση με τους αναρχικούς δίπλα μας έχει ξεφύγει εντελώς. Σπάνε και καίνε ό,τι βρουν. Βιώνω ένα κλίμα τρομοκρατίας. Νιώθω ότι δεν ανήκω πλέον πουθενά. Η δική μου διαμαρτυρία έχει γίνει καταφύγιο για κάποιους να κάνουν την Αθήνα μπουρδέλο. Καπηλεύονται τη δική μου αγωνία, το δικό μου αγώνα. Δεν έχουν κανένα δικαίωμα. Σκέφτομαι μια διαδήλωση, δεν μπορώ να θυμηθώ όμως ποια που οι μπάτσοι μας περίμεναν στο άγαλμα του Κολοκοτρώνη και μας πεθάνανε στα χημικά. Τρέμω στην ιδέα τού τι θα συμβεί, αν ξανακάνουν το ίδιο. Οι αναρχικοί θα απαντήσουν με μολότωφ και εμείς θα είμαστε στη μέση. Η κατάσταση είναι πλήρως ανεξέλεγκτη. Πρέπει να μείνω, να φωνάξω, να μην νικηθώ. Γύρω μου όλοι είναι τρομαγμένοι. Η Σταδίου καίγεται. Ενώνω τη φωνή μου με τους άλλους και αρχίζω να φωνάζω συνθήματα με όση δύναμη έχω. Παίρνω θάρρος. Δεν τους φοβάμαι. Το αίμα του Αλέξη κυλάει στις φλέβες μου.
Πλησιάζουμε στο ύψος της Κλαυθμώνος. Από τα μεγάφωνα φωνάζουν να κάνουμε πλαϊνές αλυσίδες, να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας και να μην τρέχουμε. Να μην αφήσουμε τους μπάχαλους και τους αναρχικούς να παρεισφρύσουν. Πιάνομαι με τους πλαϊνούς μου. Είμαι από τα αριστερά της πορείας, προς τον πεζόδρομο της Κοραή, στο ύψος του κτιρίου της Εμπορικής. Βλέπω ενισχυμένες δυνάμεις των ΜΑΤ απέναντι, στη γωνία Πανεπιστημίου και Κοραή. Προχωράω με πλάγια βήματα, κρατώντας σφιχτά αγκαζέ τους διπλανούς μου. Από πίσω μου προχωράει η πορεία, από μπρος μου οι αναρχικοί και πιο πέρα τα ΜΑΤ. Από την Κλαυθμώνος, εκεί που έχω στραμμένη την πλάτη μου, οι μπάτσοι ρίχνουν δακρυγόνα και χημικά. Νιώθω τα μάτια και το στόμα μου να καίγονται. Δεν είναι η πρώτη φορά. Ξέρω μέχρι που μπορώ να αντέξω. Κάποιοι φεύγουν προς την Κοραή Ο κύριος όγκος συνεχίζουμε και προχωράμε. Οι μπάτσοι κάνουν ντου με κλομπ και μας φλομώνουν στα χημικά. Ο κόσμος πανικοβάλλεται. Κόβεται η ανάσα μου. Αφήνω τα χέρια μου για να τρίψω τα μάτια μου και χάνω τους συντρόφους και το μπλογκ μου. Το πλήθος τρέχει πανικόβλητο προς την Κοραή. Κάποιο πηδούν τα κάγκελα και προσγειώνονται απότομα μέσα στο ποδοβολητό. Είναι οι στιγμές που αν πέσεις κάτω σε πατήσανε. Το πλήθος με παρασέρνει. Ψάχνω να βρω το πανό μας. Δεν το βλέπω. Πηγαίνω τρέχοντας προς την Κοραή.Εκεί αναρχικοί πετάνε μολοτωφ στη διμοιρία. "Μας έχουν εγκλωβίσει" σκέφτομαι, θα μας συλλάβουν όλους. Τα πάνω ΜΑΤ πετάνε δακρυγόνα και το πλήθος οπισθοχωρεί. Αλλοι ανεβαίνουν. Βρίσκομαι ακριβώς στη μέση.
Κρύβομαι πίσω απο ένα περίπτερο. Ζαλίζομαι και δεν μπορώ να αναπνέυσω. Βλέπω το συντριβάνι στη μέση της Κοραή και τρέχω. Βουτάω το κεφάλι μέσα. Τα μάτια, τη μύτη, τα μαλιά. Αναπνέω ελεύθερα. Τους δικούς μου τους εχω χάσει. Τότε βλέπω κάποιους να τρέχουν στο σταθμό του Μετρό. Τους ακολουθώ. Έχουν παραβιάσει τα ρολλά κατά 5ο εκατοστά και μπαίνουν σκυμμένοι στα 2. Στο σταθμό, αναπνέουμε ελεύθερα. Ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι δεν θα σταμάτε συρμοί διότι η στάση ήταν κλειστή. Αν καποιος μαλάκας ρίξει ένα δακρυγόνο ή κάποιος άλλος μαλάκας βάλει φωτιά θα πνιγούμε και θα καούμε σαν τα ποντίκια.
Βλέπω το σταθμάρχη. Συνομιλεί με κάτι έξαλλους, εξαγριωμένους νεαρούς. Καταλαβαίνω ότι φοβάται. Για το σταθμό και τη ζωή του. Φαίνεται στα μάτια του. Παραμερίζω τους πάντες και φωνάζω δυνατά για να επιβάλλω τη τάξη: "Είμαι μέλος του ΔΣ της ΟΛΜΕ", παλιά καραβάνα, παλιό κόλπο, μ' έχει γλυτώσει από πολλές συλλήψεις. Ο σταθμάρχης ανακουφίζεται που αντικρύζει έναν υπεύθυνο. "πείτε να σταματήσουν τα τρένα να μας πάρουν" "Αυτό ακριβώς λέω κι εγώ. 'Έδωσα εντολή. Τα τρένα σταματούν" . Γυρίζω και φωνάζω στην ομύγηρι:"όλοι στις αποβάθρες σας!" Οι πιο πολλοί διαλύονται. Μερικοί μένουν και προσπαθούν να πείσουν τον σταθμάρχη να ανοίξει τις πύλες για να βρουν καταφύγιο και οι υπόλοιποι. Ξέρω ότι αυτό δεν πρόκειται να το κάνει ποτέ. Κατευθύνομαι στην αποβάθρα μου. Από πάνω η Αθήνα φλέγεται. Χτυπάει το κινητό. Το μπλογκ μου πέρασε μέσα από την Αστυνομία και τα δακρυγόνα κι έφτασε στο Σύνταγμα. Ήταν όλοι καλά. όμως εγώ δεν ήμουν εκεί. Είχα ηττηθεί... Για άλλη μια φορά ένιωθα απογοήτευση. Για τον Αλέξη, την ανεξέλεγκτη αστυνομική βία, το κίνημα που κάποιοι βρίσκουν πάντα τρόπο και υπονομεύουν, την Αθήνα που είχε παραδοθεί στις φλόγες...
Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου 2008
Πέμπτη 13 Νοεμβρίου 2008
ΒΡΑΒΕΙΟ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΥ ΓΚΡΑΦΙΤΙ
Ποιός είπε πως αυτή η πόλη δεν γεννά πλέον κανένα ρομαντισμό ; Πως οι ρομαντικοί δεν μπορούν να επιβιώσουν ανάμεσα στα σκουπίδια και τ' αυτοκίνητα, την κίνηση και το νέφος; Πως έχουν εξαφανιστεί όσοι ονειρεύονται;
Κι όμως απ' ότι φαίνεται κάποιοι αντιστέκονται! Κάποιοι, την εποχή των κινητών, ακόμα βρίσκουν τρόπο να εκφράζονται πιο πρωτότυπα, να μην ντρέπονται να δείξουν πως νιώθουν, να ταιριάζουν το ιδιωτικό με το δημόσιο τόσο πολύ όμορφα που ακόμα και ο όποιος μικρός βανδαλισμός να τους συγχωρείται.
γκράφιτι στου Γκύζη
Το τάγκο είναι εξ' ορισμού ερωτικός χορός. Προσέξτε όμως πως "το δικό σου χέρι θέλω" αλλά "εγώ θα σε χορεύω". Πρόκειται προφανώς για άντρα. (στο τάγκο οι γυναίκες ακουμπούν στον ώμο και οι άντρες τις καθοδηγούν). Που προσκαλεί την παρτενέρ του με αυτοπεποίθηση και ασφάλεια, όχι απλά σ' ένα χορό, αλλά σε μια ερωτική διαδρομή. Αυτός ο "δρόμος" μπορεί να μην είναι απλά οι δρόμοι της πόλης αλλά ο δρόμος της ζωής...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
