ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Οι Εκδόσεις Μελάνι σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου

"Η πόλη του αναστέλλοντος ήλιου"

στο βιβλιοπωλείο Ιανός, Σταδίου 24, την

Τρίτη 24/11 στις 18.00

Θα μιλήσουν οι

Κώστας Κατσουλάρης συγγραφέας - δημοσιογράφος,

Θανάσης Χειμωνάς συγγραφέας

και εκτός προγράμματος ο Απόστολος Μπενάτσης επικ καθηγητής Φιλοσοφικής Σχολής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Η πόλη του αναστέλλοντος ήλιου - κριτικές

Δυστοπικό πόνημα για τη σύγχρονη Ελλάδα
Του Μακη Πανωριου

Η πόλη του ανατέλλοντος ηλίου, μυθιστόρημα, Εκδόσεις «Μελάνι», Αθήνα 2009, σελ. 309
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ. Αν η βιωμένη πραγματικότητα είναι αποτέλεσμα «πολιτικής σκέψης», τότε η φαντασία νομιμοποιείται να τη μεταστοιχειώνει, τουλάχιστον λογοτεχνικά, με τα σουρεαλιστικά σύμβολα -και τον ανάλογο μύθο- που της προσφέρουν η ουτοπία και η αντιουτοπία. Και τα δύο αυτά είδη εμφανίστηκαν στο λογοτεχνικό σώμα ως αιχμηρότατα κοινωνικοπολιτικά σχόλια του συγκεκριμένου συστήματος που τα προκάλεσε.
Από την «Πολιτεία» του Πλάτωνος, την «Ουτοπία», του Τόμας Μορ, στον οποίο και οφείλουμε την ονομασία του εν λόγω είδους, έως την σκοτεινή αντιουτοπία «Ι984», του Τζορτζ Οργουελ, ο σκεπτόμενος άνθρωπος, που έχει απόλυτη επίγνωση του περιβάλλοντός του, καταθέτει τις απόψεις του επί του συστήματος που τις προκάλεσε. Επισημαίνει τις ρωγμές του, τις πληγές του και τα τραύματά του πολύ πιο καίρια, ευθύβολα και αποτελεσματικά απ’ όσο το επιχειρούν μάλλον ύποπτα οι διάφορες κομματικές αντιπολιτεύσεις του.
Οργουελικές θέσεις
Το διαπιστώνουμε στο εξαιρετικά ενδιαφέρον, απ’ αυτής της απόψεως, δυστοπικό μυθιστόρημα του πρωτοεμφανιζόμενου Δημήτρη Οικονόμου (Ιωάννινα 1974). Το ερεθιστικό πόνημά του λειτουργεί ως ένα αιχμηρότατο, σαρκαστικό, σαρδόνιο, καυστικό αλλά και πικρόχολο σχόλιο της σύγχρονης Ελλάδας. Ο μύθος του, τα φανταστικά υλικά του, και, κυρίως, τα πρόσωπα που οικοδομούν το παρακμιακό, αστικό τοπίο του δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία επ’ αυτού.
Σύμφωνα με αυτό, στο πολύ κοντινό μέλλον το πολιτικό σύστημα του Ελληνικού Εθνους είναι η Δημοκρατία της Δημόσιας… Αισθητικής, η οποία υπαγορεύει την ομοιοποίηση των πάντων. Πρωθυπουργός της χώρας είναι ο Αρίστος Συνετός ο Νεότερος, του οποίου η οικογένεια κυβερνά την Ελλάδα εδώ και πενήντα χρόνια - ένα ανακλαστικό ανδρείκελο, αλλά άκρως επικίνδυνο είδωλο του οργουελικού Μεγάλου Αδελφού. Βασικές αρχές αυτής της κατ’ ευφημισμόν Δημοκρατίας το Σεξ, η Κοινωνικότητα και η Επίδειξη. Αποκορύφωμα της γενικευμένης ευτέλειας των πάντων, η ανάθεση από τον πρωθυπουργό στον διάσημο αρχιτέκτονα Ζώη Δαμιανό ανέγερσης ενός κακόγουστου κτιρίου ως έμβλημα, σφραγίδα και ταυτότητα του σύγχρονου ολοκληρωτισμού. Ο υπόγειος σκοπός ωστόσο του εγχειρήματος είναι άλλος. Η κατεδάφιση -και εξαφάνιση- της πνευματικής κληρονομιάς, κλασικό σύμβολο της οποίας είναι η Ακρόπολη. Ο θρίαμβος της κατάπτωσης καραδοκεί προ των πυλών, την αναπόφευκτη έλευση της οποίας αδυνατεί φυσικά να αναχαιτίσει η ειρηνοποιός μυστική οργάνωση Ελεύθερη Σκέψη, την οποία εκθεμελιώνει η Δημόσια Χλεύη, κρατικό όργανο ναζιστικών προδιαγραφών φίμωσης, οποιασδήποτε προσπάθειας προόδου στον Πολιτισμό, στην Τέχνη, στην Επιστήμη, στο Πνεύμα γενικά. Ως εκ τούτου, πολύ φυσικά, να ηχεί επαναστατικά το «ποιητικό-αναρχικό» μήνυμα «Η πιο μελαγχολική πράξη είναι το Φθινόπωρο», εποχή, σύμφωνα με την αποκρυπτογράφηση του οποίου, προοιωνίζεται την έλευση ενός θλιβερού, αφάνταστα πιο σκοταδιστικού «χειμώνα».
Αποκρυπτογράφηση-ερμηνεία
Το παρακμιακό, μελλοντολογικό όραμα του Δημήτρη Οικονόμου οικοδομείται με ιδιαίτερα σαρκαστικούς τόνους. Η αποκρυπτογράφηση-ερμηνεία του όμως, είναι ακόμη πιο θλιβερή, έως αποκαρδιωτική. Πρόκειται για μια παραμορφωτική, φουτουριστική περσόνα-αντανάκλαση της σημερινής, όπως ήδη προαναφέρθηκε, Ελλάδας, που μοιάζει να οδεύει εθελοτυφλώντας προς την απώλειά της, με τη βοήθεια και των Δημοτικών Αρχόντων της, κυρίως, αλλά και του «αφελούς», απλού λαού της.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 6/10/09

Η πόλη του αναστέλλοντος ήλιου - κριτικές

Στην Αθήνα ενός μέλλοντος όχι ιδιαιτέρως μακρινού τοποθετεί την υπόθεση του πρώτου μυθιστορήματός του ο τριανταπεντάχρονος Δημήτρης Οικονόμου. Η χώρα διοικείται από την τρίτη γενιά της οικογένειας των Συνετών. Ο πρωθυπουργός Αρίστος Συνετός ο Νεότερος, εγγονός του ιδρυτή της δυναστείας, προετοιμάζεται για την τελική αναμέτρηση με ό,τι συμβολίζει το παρελθόν της πόλης, αναθέτοντας σε έναν διάσημο αρχιτέκτονα, να κατασκευάσει το Μέγαρο της «νέας εποχής»: ένα κτίριο που η μεγαλοπρέπειά του θα επισκιάζει αυτήν της Ακρόπολης.

Η «Δημόσια αισθητική» ορίζει και εγγυάται το ασφυκτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται η ζωή των κατοίκων της χώρας, η «Δημόσια Χλεύη» περιμένει όλους όσοι αντιστέκονται ή με οποιονδήποτε τρόπο παρεκκλίνουν από τις επιταγές της μοναδικής επίσημης αλήθειας του καθεστώτος. Ο αρχιτέκτονας -απόγονος, σύμφωνα με το καθεστώς, «επικίνδυνων τρομοκρατών»- θα πέσει με τα μούτρα στην προσπάθεια να καταγραφεί στην ιστορία ως ο δημιουργός του μεγαλεπήβολου αυτού έργου, απολεπιζόμενος ταυτόχρονα από κάθε επικίνδυνο ίχνος της οικογενειακής του ιστορίας. Η νεαρή συνεργάτιδά του, στην οποία οφείλεται και η βασική αρχιτεκτονική ιδέα για το έργο και με την οποία ο ήρωας θα αναπτύξει μια δυνατή ερωτική σχέση, θα προσπαθήσει σταδιακά να τον αφυπνίσει και να τον πείσει να αντισταθεί μέσα από τις γραμμές μιας ιδιότυπης οργάνωσης καλλιτεχνών στην οποία και η ίδια συμμετέχει, αναλαμβάνοντας το σχετικό -και ιδιαιτέρως βαρύ- κόστος αυτής του της επιλογής.

Παρά το γεγονός ότι πρόκειται για πρωτόλειο, το μυθιστόρημα είναι μια καλοστημένη και ώριμη πολιτική αλληγορία, που τοποθετείται μεν στο μέλλον, αναδεικνύει όμως με γλαφυρότητα και σαφήνεια πλείστα όσο διακυβεύματα του παρόντος, θα ήταν δε σαφώς αρτιότερο αν ο συγγραφέας είχε επιλέξει μια γλώσσα περισσότερο πειραματική και δουλεμένη.

Η πόλη του αναστέλλοντος ήλιου αποτελεί μια ακόμη συνεισφορά στην παρατηρούμενη, και οπωσδήποτε ελπιδοφόρα, στροφή της ελληνικής πεζογραφίας προς τον δημόσιο χώρο, μετά από μια μακρά περίοδο ιδιωτικών εστιάσεων και ενδοσκοπικών προθέσεων, ο δε συγγραφέας με την πρώτη του αυτή κατάθεση αποκαλύπτει ένα αξιόλογο ταλέντο και δημιουργεί βάσιμες προσδοκίες για ακόμη σημαντικότερες καταθέσεις στα επόμενα έργα του.

Νίκος Κουνενής, Αυγή 20/9/09

ΚΡΙΤΙΚΩΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Μπορεί να συνυπάρξει η εξουσία με τη καλλιτεχνική δημιουργία;
Ή μήπως το πιο σοβαρό ασυμβίβαστο θ' άπρεπε να ισχύει ανάμεσα στην κατοχή πολιτικής, οικονομικής και μηντιακής εξουσίας απ' τη μία, εμπλοκής στην τέχνη απ΄την άλλη;Μήπως τα μήντια είναι πλέον η πρώτη εξουσία, ενώ εμείς ασχολούμαστε με τις άλλες τρεις και τα αφήνουμε ανενόχλητα και ανεξέλεγτα ν' ασκούν την υπερεξουσία της χειραγώγησης;Υπάρχουν και λειτουργούν θύλακες ελεύθερης σκέψης, συνδημιουργίας, διαλόγου και γνήσιας επικοινωνίας;

"Απέναντι στην τεχνολογική υπεροπλία, την υβριστική αλαζονεία, την τυφλή ματαιοδοξία και την ηθική τους εξόντωση είχαν να αντιτάξουν το ένα και μοναδικό όπλο που ήξεραν" ισχυρίζεται ο Δημήτρης Οικονόμου, στο πρώτο του μυθιστόρημα "Η Πόλη του Αναστέλλοντος Ηλίου" καθώς σκιαγραφεί ένα φυτώριο ελπίδας, ελευθερίας και ζωντανού οράματος εν μέσω ενός ζοφερού περιβάλλοντος, της παντοκρατορίας της "Δημόσιας Αισθητικής" που επιβάλλεται ύπουλα και καταστροφικά για την ανθρώπινη ευαισθησία, για το γνήσιο συναίσθημα, σε μια χώρα όπου σχεδόν απαγορεύεται ακόμα και ο μοναχικός περίπατος.

Ποια η σχέση ανάμεσα στην ελπίδα, το ψωμί και την πραγματικότητα; Αν χάσουμε την πρώτη, πού μπορούν να μας οδηγήσουν τα άλλα; Τι μπορούμε να πουλήσουμε για χάρη της επίδειξης, του σεξ και της κοινωνικότητας;

Είναι "το φθινόπωρο η πιο μελαγχολική πράξη";
ενώ σε ένα δεύτερο επίπεδο, προσωπικό, γεννιούνται κι άλλα ερωτήματα, σχετικά με τους χαρακτήρες…Μπορεί ένα όργανο του συστήματος, ν' αναγνωρίσει στον ίδιο του τον εαυτό και στο συσκοτισμένο παρελθόν, τέτοιες ποιότητες που να απαρνηθεί το δέλεαρ της επιφάνειας και να ταξιδέψει στο βάθος;Υπάρχουν συνεκτικοί δεσμοί, πέρα από τους ακατάλυτους δεσμούς του αίματος-σπέρματος αλλά και χρήματος-ματαιοδοξίας που ενώνουν τους ανθρώπους;

Και τέλος, ως πού μπορεί να φτάσει μία ανθρώπινη μονάδα, όταν έχει εκπληρωθεί συναισθηματικά;Μήπως δεν είναι τυχαίο ότι η εποχή δεν παράγει ούτε ιδέες ούτε υπερβάσεις, αφού οι άνθρωποι δεν μπορούν να ξεφύγουν από το ατομικό τους μικρόκοσμο εξαιτίας ακριβώς αυτής της έλλειψης;

Η συνέχεια στις σελίδες, στις δρόμους και στις γειτονιές, στο πολύ κοντινό μέλλον, στην πόλη που αγαπάμε και αναστέλλουμε. Αθηναϊκό μέχρι το κόκκαλο, οικείο παρά τη μελλοντολογία, αισιόδοξο στο βάθος, απαλλαγμένο από φοβίες ή τεχνάσματα, ένα λογοτεχνικό έργο στρογγυλό και ολοκληρωμένο κοιτάει τον ήλιο στα μάτια, την συσκοτισμένη αλήθεια, το πολυτεχνείο ξαναζεί.
Μαρία Ιωαννίδου , ηλεκτρονικό περιοδικό Βακχικόν, τεύχος Ιουνίου - Αυγούστου 2009

http://www.vakxikon.gr/index.php

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΙΙΙ

ΕΡΩΤΙΚΟ-ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΘΡΙΛΕΡ
«... Nαι. Δεν έχουμε την ελευθερία να γράφουμε και να δημιουργούμε ό,τι θέλουμε. Σωστά. Aλλά υπάρχει ένα «αλλά». Δεν μας την επέβαλε κανείς. Mόνοι μας ψηφίζουμε τον Συνετό και την οικογένειά του εδώ και πενήντα χρόνια. O ελληνικός λαός. Aυτή είναι βούλησή του κι αυτήν υπηρετούμε πάνω απ’ όλα. Aν ο λαός είναι ηλίθιος ή τυφλός δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα γι’ αυτό. Kι αν ο Συνετός το εκμεταλλεύτηκε αυτό επιβάλλοντας τον δικό του τρόπο ζωής και σκέψης, μπράβο του. Tο μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τον ξεστραβώσουμε...».
Μελλοντική ΕλλάδαEνα μυθιστόρημα φαντασίας που διαδραματίζεται σε μια μελλοντική Eλλάδα, κυριαρχημένη από την ιδιότυπη οικογενειοκρατία των Συνετών και το ιδεολόγημά τους της Δημόσιας Aισθητικής, μέσα σε συνθήκες ακραίας ανελευθερίας της έκφρασης, διαφθοράς και αποθέωσης της μετριότητας. Eνας διάσημος αρχιτέκτονας καλείται από τον πρωθυπουργό να δουλέψει για την ανέγερση ενός Mεγάρου, που θα αποτελέσει το σύμβολο της νέας εποχής, τον μοντέρνο Παρθενώνα, και μια γιάφκα καλλιτεχνών προσπαθεί ν’ ανατρέψει αυτό το σχέδιο.
Eνδιαφέρουσα απόπειρα, με ευδιάκριτες τις αναλογίες με τη σημερινή κατάσταση της χώρας. Eνα μυθιστόρημα, το πρώτο του συγγραφέα, που φέρνει στο προσκήνιο, τη νέα ιδεολογία που έρχεται να εγκατασταθεί στην κοινωνία, χωρίς βία αλλά απόλυτα. Eνα πολιτικό αλλά και ερωτικό και μαζί μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας που δεν εντάσσεται σε κάποια κατηγορία εκτός κι αν θεωρηθεί ένα μελλοντολογικό βιβλίο, που όμως, κι έτσι ξεφεύγει από τα καθιερωμένα του είδους, εφόσον το μέλλον του βιβλίου είναι ένα ζωντανό παρόν.
Eνα ολόκληρο σύμπαν χτίζει ο συγγραφέας, και πως όχι εφόσον είναι πολιτικός μηχανικός και γνωρίζει από κατασκευές. Στη λογοτεχνική του αυτή κατασκευή ο Oικονόμου θέτει τα θεμέλιά του στην ιστορία και οικοδομεί έναν κοινωνικό ιστό και μια πολιτική θέση για το μέλλον, που φαντάζει σκοτεινή. Oλα υπάρχουν σ’ αυτή την κοινωνία της Δημόσιας Aισθητικής, όπου η Aκρόπολη μοιάζει περιττή και όπου ο καθένας μπορεί να έχει διαφημιστικό χρόνο στην τηλεόραση για να αυτοπροβληθεί. O Oικονόμου δεν γράφει με στόχο να προκαλέσει όμως σίγουρα λειτουργεί ως υπόγειος «τρομοκράτης» καθώς πυροδοτεί σκέψεις, ιδέες, τρόμους.
Ερωτικά πάθη και βίαOι ήρωές του βρίσκονται εγκλωβισμένοι μέσα στον νέο αυτό κόσμο, που αποτελεί την ακραία διαστροφή του κόσμου μας σήμερα. O συγγραφέας κινεί τους ήρωές του σαν σε κινηματογραφική ταινία με πλοκή και μυστήριο. Mε ερωτικά πάθη και σκηνές βίας.
O ήρωάς του, κινείται σε έναν εφιαλτικό κόσμο, που όμως θεωρεί ότι οικείο, έχοντας απαρνηθεί ό,τι τον συνέδεε με το παρελθόν του... την μνήμη του... τις αρχές του.
Eχει αρνηθεί τα πάντα όπως ορίζει η νέα κοινωνία στην οποία μεγάλωσε και μετατρέπεται σε ένα ακόμη αναλώσιμο προϊόν, που όμως διαθέτει την κοινωνική επιφάνεια και την αποδοχή του συστήματος.
Eνα βιβλίο, μεταφορικό, τρυφερό και σκληρό και, δυστυχώς, προφητικό. Προφητικό χωρίς να φτιάχνει ένα παντελώς άγνωστο μέλλον, αλλά απλώς αναδιανέμοντας τα υλικά του παρόντος και δίνοντάς τους την ταχύτητα και τους ρυθμούς που έρχονται. Mια κοινωνία ελεύθερη για όλα όσα επιτρέπονται. H ελευθερία είναι μια υπόθεση που απασχολεί τον συγγραφέα καθώς οι ήρωές του βιώνουν αμήχανα την απουσία της. Eκείνος έχοντας αποδεχθεί το status quo κι εκείνη πολεμώντας το. Tο βιβλίο του διαπνέεται από ένα τόνο καταγγελίας των κακώς κειμένων της κοινωνίας χωρίς όμως βερμπαλισμούς αλλά αφήνοντας την φαντασία να οδηγήσει στις απαντήσεις ή στα νέα ερωτήματα. Yπάρχει μια αλληγορική διάθεση καθώς ο Oικονόμου ξεδιπλώνει τον λαμπερό κόσμο όσων είναι μέσα στο σύστημα αλλά και τον κόσμο που βιώνει... παράνομα την εξαθλίωση και την καταπίεση.
Kαι όλα αυτά μέσα από έναν αφηγηματικό τρόπο λιτό και αφαιρετικό, κυρίως προφορικό, σα να λέει ένα παραμύθι για μεγάλους καθισμένος στη μέση της αυλής.

"ΗΜΕΡΙΣΙΑ" Τέα Βασιλειάδου 4-7-09

Η ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΕΛΛΟΝΤΟΣ ΗΛΙΟΥ - ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΙΙ

Την εικόνα μιας μελλοντικής Ελλάδας (ή αυτής ενός παράλληλου παρόντος) σκιαγραφεί στο πρώτο του μυθιστόρημα ο Δημήτρης Οικονόμου. Μιας χώρας όπου έχει εδραιωθεί η Δημοκρατία της Δημόσιας Αισθητικής, θεμελιωμένη στο σύστημα Τριών Θεμελιωδών Αρχών, του Σεξ, της Κοινωνικότητας και της Επίδειξης, με σκοπό βεβαίως τη χειραγώγηση του πολίτη και την αποκοπή του από καθετί το δημιουργικό. Υπάρχουν αντιστάσεις; Σχεδιασμένο «αρχιτεκτονικά» (ο συγγραφέας είναι πολιτικός μηχανικός στο επάγγελμα) και χτισμένο αφηγηματικά σε πολλαπλά επίπεδα, το βιβλίο του Οικονόμου είναι κάτι παραπάνω από ένα απλώς ελπιδοφόρο λογοτεχνικό ντεμπούτο.

Θανάσης Μήνας ATHENS VOICE , 9-7-2009

Η πόλη του αναστέλλοντος ήλιου - κριτικές

Γιώργος Ξενάριος, περιοδικό Διαβάζω τεύχος 497 μηνός Ιουνίου 2009:

Ο τρόμος της νεώτερης γενιάς για έναν αφόρητα ομογενοποιημένο κόσμο εντείνεται. Δεν εξηγείται διαφορετικά το γεγονός ότι έχουν πυκνώσει θεαματικά τα μυθιστορήματα νεότερων συγγραφέων που, κατατασσόμενα οικεία βουλήσει σ’ένα μελλοντολογικό πλαίσιο και υιοθετώντας μια μετα-καταστροφική ατμόσφαιρα , επιχειρούν, ακριβώς, να αναδείξουν τη σφραγίδα της ατομικότητας, χωρίς παράλληλα να υποτιμούν τη συλλογικότητα.
Σ αυτή την κατηγορία εντάσσεται και Η πόλη του αναστέλλοντος ήλιου του Δημήτρη Οικονόμου. Ο 35χρονος συγγραφέας δανείζεται στοιχεία από την πλούσια σχετική αγγλοσαξονική παράδοση, για να τα μεταφέρει στα καθ΄ημάς. Με κεντρικό άξονά του το πρόσωπο του επιτυχημένου αρχιτέκτονα της Νέας Εποχής Ζώη Δαμιανού συστήνει μια αλληγορική μετα-καταστροφική αφήγηση, βασιζόμενη, αφενός στην «πραγματική» ζωή και κίνηση των ηρώων του και, αφετέρου, στην «εικονική» εφιαλτική και ασφυκτική ατμόσφαιρα μιας απολύτως ρυθμιζόμενης και ετεροκαθοριζόμενης κοινωνίας. Ο συγγραφέας του Αναστέλλοντος ήλιου συνθέτει το μυθιστόρημά του γύρω από ένα καλά οργανωμένο αφηγηματικό σχέδιο: με μικρή, ελεγχόμενη ροή πληροφοριών προς τον αναγνώστη ετοιμάζει το έδαφος πάνω στο οποίο θα κινήσει τα πρόσωπά του. Επινοώντας εύστοχα μια εξουσία που κατά τα προφανή πολιτικά χαρακτηριστικά της, στοχεύει πρωτίστως στην αστυνόμευση του συλλογικού φαντασιακού και δευτερευόντως σε αυτή καθεαυτή την πολιτική και κοινωνική πράξη, θέτει ταυτόχρονα και το στόχο της δικής του αφήγησης: τη συγκρότηση μιας πολιτικής της ανατροπής, στόχος που υπηρετείται ασυγκρίτως καλύτερα από μια φαντασιακή ρύθμιση παρά από μια αμιγώς και προφανώς ακτιβιστική δράση.
ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ, για να επιτύχει τον ίδιο στόχο , ο συγγραφέας χρησιμοποιεί πολλά από τα στοιχεία που, παραδοσιακά, συγκροτούν αυτή την ποιητική: χιούμορ, σάτιρα, ειρωνεία, σαρκασμός, γκροτέσκο επιστρατεύονται, προκειμένου να βληθούν ένα σωρό ευρέως κυκλοφορούντα στερεότυπα της εποχής μας: «ομορφιά», «ευεξία», «ευτυχία», «θετική σκέψη» κλπ βρίσκονται διαρκώς στο στόχαστρο του Οικονόμου.
ΕΝΤΟΥΤΟΙΣ, την αποτελεσματικότητα της υπό μορφήν μυθιστορήματος κριτικής, που επιχειρεί να ασκήσει ο συγγραφέας, την υπονομεύει η υπερβολική σχηματικότητα που διαποτίζει όλο το βιβλίο. Σε όλο το μήκος του οι «καλές» ευγενείς ιδέες σαρκώνονται σε θετικούς ήρωες (και αντιστοίχως οι «κακές» σε αρνητικούς). Οι χαρακτήρες του μυθιστορήματος μοιάζουν να αντλούν την ύπαρξή τους από την ανάγκη να διατυπωθούν οι, προτερόχρονες, ιδέες του συγγραφέα. Σε μια – αρνητικότατη για τα δεδομένα του μυθιστορήματος- ομοφωνία και ομοχρωμία, οι ιδέες μοιάζουν να γεννούν τους ήρωες και όχι οι ήρωες τις ιδέες.
ΜΟΛΟΝΟΤΙ, όμως, αυτόν το σκόπελο – σύμφυτο σε κάθε αλληγορική αφήγηση – δεν μπόρεσε να τον παρακάμψει, ο συγγραφέας του Αναστέλλοντος ήλιου δείχνει να διαθέτει αρετές, ανάμεσα στις οποίες η στιβαρότητα της αφήγησης δεν είναι η μικρότερη.

ΡΕΙΦ ΦΕΙΝΣ ΚΑΙ ΕΛΕΝ ΜΙΡΕΝ, 2 ΙΕΡΑ ΤΕΡΑΤΑ

Φέτος είχα τη σπάνια τύχη να δω δυο παραστάσεις του εθνικού θεάτρου της Αγγλίας. Τη μία τον Δεκέμβριο στο Λονδίνο, με τον Ρέιφ Φέινς να παίζει Οιδίποδα Τύρανο και την άλλη με την Έλεν Μίρεν στη Φαίδρα στην Επίδαυρο το περασμένο Σάββατο.

Η ερμηνεία της Έλεν Μίρεν ήταν εξαιρετική στο ρόλο της Φαίδρας, της ερωτοχτυπημένης απελπισμένης μεσήλικης γυναίκας προς το νεαρό θετό γιο της, τον Ιππόλυτο, το γιο του Θησέα και μιας Αμαζόνας. Αεικίνητη, μικροκαμωμένη, κατάξανθη, αρκούσε μόνο το περπάτημά της για να πείσει το θεατή πως, παρά τα 60 της χρόνια, μπορούσε να παίξει και να υποστηριξει άνετα το ρόλο της γυναίακας που δεν έχει παραδοθεί στο χρόνο και διεκδικεί την καρδιά του κατά 40 χρόνια νεώτερου, πιο όμορφου και πιο αγνού (σύμφωνα με το μύθο) άντρα της Ελλάδας . Το λέω αυτό γιατί όσο κι αν μοιάζει με λεπτομέρεια μην ξεχνάμε ότι κατ' αρχήν βλέπουμε ένα θέαμα. (από τις πιο άστοχες παρόμοιες περιπτώσεις πχ, που μου έρχονται στο μυαλό είναι η κατά τα άλλα καταπληκτική σοπράνο Μαρίνα Κρίλοβιτς, πριν 10 χρόνια στο Μέγαρο να ερμηνεύει Κάρμεν και να μαγεύει (υποτίθεται) χορεύντας ένα ολόκληρο στράτευμα. Αλλά πως να χορέψει μαγευτικά μια προχωρημένης ηλικία, 2 φορές υπέρβαρη κυρία ;

Σε ένα έργο που δεν έχει πολλούς ρόλους και που η πλοκή ξετυλίσεται ανά ζεύγη η Μίρεν δεν σταματούσε ούτε λεπτό επάνω στη σκηνή, παίζοντας πολύ με τα χέρια της, ενώ ταυτόχρονα η φωνή της μέσα στον ιερό αυτό χώρο έπαιρνε όλες τις δυνατές αποχρώσεις του πόθου, της λαχτάρας , της ζήλειας, της εκδίκησης και της ενοχής. Συγκλονιστική η σκηνή της αποκάλυψης του έρωτά της στο αντικείμενο του πόθου της, στο νεαρό Ιππόλυτο όπου εκείνος παραμένει αγέρωχος και απόμακρος, πιστός στην αγάπη του για τον εξαφανισμένο πατέρα του και τον έρωτα του προς τη νεαρή πριγκίπισσα Αρικία.

Η Μίρεν ερμήνευσε εξαιρετικά το ρόλο που ονειρευόταν από μικρή, περιμένοντας τα χρόνια για να ωριμάσει ερμηνευτικά, με τρόπο πιστό στο πνεύμα μιας αρχαίας τραγωδίας και στις επιταγές ενός Εθνικού Θεάτρου. Ήταν σαν βλέπαμε τη Συνοδινού της Αγγλίας. Ο νεαρός Ιππόλυτος πάρα πολύ καλός, μ' ένα διάχυτο αισθησιασμό στην εμφάνισή του , σ' έναν εντελώς αβανταδόρικο ρόλο, του νεαρού ιδεαλιστή, άδωνη, πρίγκιπα. Ο δε Θησέας όλα τα λεφτά. Φεύγοντας άκουσα πολλούς να ξενίζουν με την επιλογή του Θησέα. Χοντρός με κοτσίδα και μούσια, άπλυτος, έμοιαζε πιο πολύ με γερμανό μηχανόβιο που πίνει μπύρες ακούγοντας Σκόρπιονς, παρά με τον ατρόμητο βασιλιά. 'Ομως ήδη από την αρχή ο Ρακίνας μας έχει προϊδεάσει. Ο Θησέας αγνοείται εδώ και χρόνια . Το πιο πιθανό να έχει ναυαγήσει σε ένα νησί τίγκα με γκόμενες και να την περνάει φίνα. Σκληρός με το γιο του, αδίστακτος με τους εχθρούς του με μια γυναίκα που δεν τον αγάπησε ποτέ, ήδη από την αρχή έχουμε καταλάβει ότι είναι το λείψανο μιας πάλαι ποτέ αυτοκρατορικής εποχής. Πολύ καλή και δίκαιη η επιλογη του σκηνοθέτη να τον δείξει ως ξεπεσμένο άρχοντα.

Το έργο του Ρακίνα, άγνωστο στο κοινό, ανέβηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Ο σπουδαιότερος κλασικός Γάλλος ποιητής - έζησε τον 17ο αιώνα - γράφει ένα δράμα στα πρότυπα των αρχαίων τραγικών αλλά με μια μικρή διαφορά: τα νηματα δεν τα κινούν οι θεοί ή η μοίρα αλλά η ... γκουβερνάντα!!!Σε μια ψυχαναλυτική εκδοχή προφανώς η γκουβερνάντα είναι το άλτερ έγκο της Φαίδρας, η καταπιεσμένη της συνείδηση, η διψασμένη της ψυχή, και άλλα πολλά. αλλά δεν παύει να είναι η γκουβερνάντα!Μια παραμάνα δεν θα είχε ποτέ τόσο κρίσιμο ρόλο στο έργο, πόσο μάλλον και μονόλογο!!!

Όμως ο Ρακίνας ζει στη Γαλλία, την εποχή της μεγάλης διαφθοράς των Καρδιναλίων και των Φεουδαρχών, έναν ολόκληρο αιώνα πριν την γαλλική επανάσταση, έχοντας πλήρως αντιληφθεί τις δολοπλοκίες και τις πλεκτάνες που εξυφαίνονται στις αυλές και στα κάστρα.

Και τον Δεκέμβριο είδα Ρέιφ Φέινς, σε μια παράσταση που 7 μήνες αργότερα τη θυμάμαι σαν να την ειδα χτες και που χαρακτηρίστηκε ως το πολιτιστικό γεγονός της χρονιάς στην Αγγλία και ως η σημαντικότερη των τελευταίων ετών .

Δίκαια ο Φέινς θεωρείται ο σπουδαιότερος εν ζωή ηθοποιός της πιο απαιτητικής θεατρικής σκηνής, της αγγλικής. Γνωστός από πολλές χολιγουντιανές ταινίες , ανάμεσά τους και ο Χάρι Πόττερ, μάλλον στη μεγάλη οθόνη αδικείται.

Πανύψηλος, κοντά 2 μέτρα, ευθυτενής, γυμνασμένος με τεράστιες πλάτες κι ένα ξυρισμένο γουλί κεφάλι, δέσποζε επάνω στη σκηνή, κυριαρχούσε χωρίς δεύτερη κουβέντα. Ήταν ο ατρόμητος βασιλιάς που οι θεοί βάλθηκαν να καταστρέψουν.

Συνεπικουρούμενος από ένα εκπληκτικά αφαιρετικό σκηνικό που το αποτελούσαν μια αψίδα 5 μέτρων και μια ξύλινη τάβλα με καρέκλες που περιστρέφονταν πολύ αργά, έδωσε έναν Οιδίποδα που όμοιο του δεν έχω ξαναδεί κι ούτε θα ξαναδώ. Κι όχι μόνο επειδή οι δικοί μας εδώ ακόμα αναλώνονται σε αρπαχτές και προχειρότητες (είναι ακόμα νωπές οι μνήμες από την 4ωρη περσινή παράσταση) αλλά γιατί έδωσε στην ερμηνεία του το κάτι παραπάνω, αυτό που, να με συμπαθάτε, περίμενα να δω και έλειπε από την Μίρεν : την αγγλοσαξωνική διάσταση, το βρετανικό φλέγμα.

Στο πρώτο μισό και μέχρι να αποκαλυφτεί η αλήθεια και να συντριβεί ο κραταιός Οιδίπους, όταν μιλάει γέρνει λίγο προς τα πίσω με το κεφάλι σε ελαφρώς πλάγια θέση, σε μια μοναδική κίνηση ειρωνίας. Τα χέρια του δεν μοιάζουν να ψαχνουν το κενό αναζητώντας βοήθεια, αλλά περιπλέκονται μεταξύ τους σε κινήσεις άσχετες με το λόγο σαν να σαρκάζουν τον συνομιλητή. Και στη συνέχεια όταν η αλήθεια τον χτυπάει αμίληκτα και συγκλονίζεται ψυχή τε και σώματι, τα χέρια του αναλαμβάνουν να εκφράσουν το κορμί του.

Το δε ξυρισμένο γουλί κεφάλι τονίζει ακόμα περισσότερο την αλλαζονία στα γαλάζια μάτια του και το ελαφρό υπομειδίαμα.

Ο Φέινς έχοντας κατακτήσει τη σκηνή και το κοινό εξαρχής με τη φυσική του παρουσία πολύ εύκολα εντάσσει στο παίξιμό του την ειρωνία και το σαρκασμό, το απρόσιτο και το περίοπτο. Ή ύβρις δεν είναι του Οιδίποδα, είναι όλης της βρετανικής αυτοκρατορίας.

Μια παράσταση που δυστυχώς δεν ήρθε στην Ελλάδα.

ΕΠΕΙΔΗ ΕΜΕΙΣ ΕΠΙΜΕΝΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ!

ΣΕ ΠΕΙΣΜΑ ΟΛΩΝ ΟΣΩΝ ΥΠΟΚΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΥΠΟΘΑΛΠΟΥΝ ΤΗΝ ΞΕΝΟΦΟΒΙΑ , ΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ , ΤΗΝ ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ ΕΜΕΙΣ, ΚΑΘΕ ΤΕΛΟΣ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ, ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ , ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΚΑΙ ΜΑΘΗΤΕΣ, ΚΑΙ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΣΤΕ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΛΥΧΡΩΜΗ ΚΑΙ ΑΝΕΚΤΙΚΗ.

Σε δρομολογημένη πτώχευση τα βιβλιοπωλεία Kauffmann

"Εδώ και καιρό η γνωστή επιχείρηση ακούγεται ότι έχει προβλήματα. Με τρία βιβλιοπωλεία –Σταδίου, Σίνα και Κιάφας–, αποθήκη στον Κολωνό, εκδόσεις, τμήματα προώθησης και προμηθειών Δημοσίου, ο KΑΟΥΦΜΑΝ πωλείται και δεν πωλείται. Και τελικά εξυγιαίνεται. Διά του μαγικού τρόπου της αίτησης εισαγωγής του σε «προστατευτικό» άρθρο του πτωχευτικού κώδικα. Και της δημιουργίας μιας καινούριας εταιρείας που δήθεν απορροφά την εταιρεία του ΚΑΟΥΦΜΑΝ και τον αφήνει να ζήσει. Ή μήπως να πεθάνει;

Φαίνεται πως οι εργοδότες –παλιάς και καινούργιας εταιρείας– βρήκαν τον τρόπο, οι πρώτοι να ξεχρεώσουν στρίβοντας, οι δεύτεροι να αρπάξουν ό,τι απέμεινε από την κερδοφορία χρόνων.

Οι λόγοι του δράματος γνωστοί. Η περιώνυμη οικονομική κρίση που τόσο βολεύει τις εξυγιάνσεις. Ο αδυσώπητος ανταγωνισμός που τόσο παιδεύει τα πορτοφόλια των εργοδοτών. Και βέβαια τα γεγονότα του Δεκέμβρη που τόσο πισωδρόμησαν την κάρπωση κερδών τόσων χρόνων.

Και οι εργαζόμενοι του ΚΑΟΥΦΜΑΝ; Σε κάποιους προτάθηκαν πιεστικά εικονικές απολύσεις, δήλωσή τους σαν ανέργων στον ΟΑΕΔ, συνέχιση της εργασίας τους με μαύρα λεφτά στην καινούρια επιχείρηση έως την επαναπρόσληψή τους στην τελευταία. Δηλαδή πέρασμά τους από τη μία εταιρεία στην άλλη, χωρίς καμιά εξασφάλιση των εργασιακών τους δικαιωμάτων. Και τσέπωμα από τους καινούριους εργοδότες της επιδότησης του ΟΑΕΔ για την πρόσληψη ανέργων με κάρτα ανεργίας.

Σε άλλους ανακοινώθηκε ο δανεισμός τους στην καινούρια εταιρεία, χωρίς τη συναίνεσή τους, με το επιχείρημα ότι το συμβόλαιο που υπογράφτηκε ανάμεσα στους εργοδότες το προβλέπει.
Και οι υπόλοιποι; Καμιά επίσημη ανακοίνωση εκ μέρους της εργοδοσίας. Μόνο φοβέρες και απειλές. «Όποιος μιλά έξω από την επιχείρηση και ρουφιανεύει, θα βλέπει πόρτα». Και υποσχέσεις για μέλλον λαμπρό, ανόρθωση σε δύο, τέσσερα, πέντε χρόνια…

Φαίνεται πως για όλους τους εργαζόμενους του ΚΑΟΥΦΜΑΝ ένα προβλέπεται από τους εργοδότες. Να μείνουνε στο δρόμο. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Και με έναν κοινό παρονομαστή. Χωρίς την αποζημίωση που δικαιούνται.

Αρκετά όμως με τα παιχνίδια των εργοδοτών στην πλάτη μας. Εκείνοι πάντα κερδίζουν, ανοίξουν ή κλείσουν τα μαγαζιά τους, κι εμείς μένουμε πάντα στον άσο. Τα κέρδη τους είναι πολλαπλάσια των μισθών μας και οι ζημιές τους, για τις οποίες πάντα κλαίγονται, ούτε κατά φαντασία δεν αντιστοιχούν στα δικά μας προβλήματα.

v Να σταματήσουν να μας κοροϊδεύουν.
v Απαιτούμε την εξασφάλιση των θέσεων εργασίας μας.


Εργαζόμενοι, -ες στον ΚΑΟΥΦΜΑΝ



Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ – ΧΑΡΤΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ συνυπογράφει το κείμενο των συναδέλφων και δηλώνει πως θα είναι στο πλευρό τους με κάθε τρόπο για την εξασφάλιση των θέσεων εργασίας και όλων των εργασιακών τους δικαιωμάτων."




Το μόνο που εχω να προσθέσω είναι ότι για όσους από εμάς υπήρξαμε παιδιά της Γαλλικής Ακαδημίας το βιλιοπωλείο αυτό είναι κομμάτι της παιδείας μας και των μαθητικών μας χρόνων.

2009: ΕΤΟΣ ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟΥ

Όχι επειδή είχα υποσχεθεί στην Εαρινή Συμφωνία να συμμετέχω στο αφιέρωμα των μπλόγκερς για τον Γιάννη Ρίτσο, αλλά επειδή το είχα συνέχεια στο νου μου. Ένας από τους πιο εμβληματικούς στίχους που γράφτηκαν ποτέ σ΄αυτό τον τόπο, που γέννησε τόσο μεγάλους ποιητές συχνά γυροφέρνει στο μυαλό μου: "Μέρα μαγιού μου μίσεψες, μέρα μαγιού σε χάνω."
Στο αφιέρωμα για τον Γιάννη Ρίτσι θα μπορούσα να αναφέρω πολλά αποσπάσματα από τόσα πολλά και αγαπημένα ποιήματα του. Το νεκρό σπίτι, τα 18 λιανοτράγουδα, τη σονάτα, τη Ρωμιοσύνη, το Εμβατήριο του Ωκεανού και τόσα άλλα. Είναι τόσα πολλά, τόσο δυνατά, τόσο λυρικά, τόσο ξεχωριστά. Αλλά αυτός ο στίχος ίσως να συμπυκνώνει όλη την ποίηση του Ρίτσου. Από την 29η Μαίου 1453 η άνοιξη σε αυτό τον πανέμορφο τόπο ταυτίστηκε με το θάνατο και την απώλεια. Βέβαια, ήδη στη λαϊκή παράδοση ενυπάρχει ο επιτάφιος της Μεγάλης Παρακευής που ο λαός στολίζει με μύρα και περιφέρει μέσα στην ανοιξιάτικη πλημμυρισμένη με μυρωδιές απο νυχτολούλουδα και γιασεμιά νύχτα.

Ένας τόπος λουσμένος στο φως και τη θάλασσα αντί να γεννήσει χαρωπές και αισιόδοξες μελωδίες γεννάει ντέρτια και τραγούδια για τη ξενιτιά, θρήνους και μοιρολόγια. Γιατί δεν έχουμε τη μουσική παράδοση της Κούβας, του Μεξικό ή της Πολυνησίας; Να τραγουδάμε ωραία χαρούμενα τραγουδάκια; Με χούλα χουπ και άνθη περασμένα στη μέση μας; Τι μας ωθεί, ενώ έξω έχει 35 βαθμούς και το φως πολλαπλασιάζεται από τις αντηλιές της πέτρας και του κύματος και πλημμυρίζει τη φύση να μερακλώνουμε; Με ρεμπέτικα , Καζατζίδη και τα τελευταία χρόνια με Μάλαμα; Ποιος ανείπωτος καημός ταλανίζει τη ψυχή μας; Τι είναι αυτό που βασανίζει τον λαϊκό ποιητή και αποδίδει στον Αθανάσιο Διάκο το «για δες καιρό που διάλεξε ο χάρος να με πάρει, τώρα π΄ανθίζουν τα κλαδιά και βγάζει η γης χορτάρι» ή στο Σολωμό το «όποιος πεθαίνει σήμερα χίλιες φορές πεθαίνει». Αυτή η αιώνια πάλη του Θανάτου με την Άνοιξη. Μην ξεχνάμε ότι και ο Πλούτωνας απαγάγει την Περσεφόνη την κόρη της Δήμητρας στον κάτω κόσμο. Κι έρχεται ο Ρίτσος και τα συμπυκνώνει όλα αυτά: και το Σολωμό και τον λαϊκό ποιητή και το Πάσχα με τον Επιτάφιο και τη βυζαντινή παράδοση και τη μυθολογία σ ένα μόνο στίχο. Ο Ρίτσος είναι ο τελευταίος εκφραστής της Ρωμιοσύνης. Από το θάνατό του και ύστερα αυτό που ο ίδιος τόσο αγάπησε και τόσο τραγούδησε, η ελληνική ταυτότητα, δεν υπάρχει πια. Τουλάχιστον όπως την ξέραμε.

Για όσους από σας φίλοι μου θα είστε στο κέντρο της Αθήνας την Πέμπτη το μεσημέρι...θα χαρώ πολύ να σας δω κι από κοντά.

Η ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΒΟΥΤΙΑ

Αφού προβληματίστηκα αρκετά για το αν πρέπει να αποκαλύψω την πραγματική μου ταυτότητα τελικά πήρα την απόφαση.

Από τη μια μεριά είχα το ψευδόνυμο, τη σιγουριά της ανωνυμίας που μου επέτρεπε να κινούμαι απαρατήρητος, να εισχωρώ με ευκολία στα διάφορα μονοπάτια των σκέψεων, εντυπώσεων και απόψεων των φίλων μπλόγκερ. Πιστεύω στην αθέατη πλευρά. Είναι αυτή που σου επιτρέπει να παρατηρείς με την ησυχία σου, να ακούς και να αφουγκράζεσαι. Αλλά από την άλλη πλευρά όμως έμπαινα σε αναρτήσεις συζητώντας παθιασμένα με μπλόγκερς που συμμετέχουν επαγγελματικά (μερικές φορές όμως χωρίς να το ξέρω) με τα βιβλία ή με κάποιο συναφή χώρο. Σε αυτούς οφείλω να είμαι ειλικρινής. Αλλιώς η όποια καλή μου διάθεση είναι σίγουρο πως θα αμφισβητηθεί.

Εδώ και ένα περίπου μήνα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μελάνι το πρώτο μου μυθιστρόρημα με τίτλο "Η πόλη του Αναστέλλοντος ήλιου". (Προσοχή, είναι αναστέλλοντος με "σ" κι όχι ανατέλλοντος. Είναι αυτό το "σ" που κάνει όλη τη διαφορά.). Είμαι πάρα πολύ χαρούμενος και χαίρομαι διπλά που το μοιράζομαι μαζί σας...

Και (πολύ) λίγα λόγια για το θέμα:
Ένα απόγευμα ο πρωθυπουργός Αρίστος Συνετός ο Νεότερος καλεί στο γραφείο του τον πιο διάσημο αρχιτέκτονα με σκοπό την ανέγερση ενός νέου Πρωθυπουργικού Μεγάρου, που φιλοδοξεί να το καταστήσει ως το Κτίριο - Έμβλημα της νέας εποχής, της Δημοκρατίας της Δημόσιας Αισθητικής. Όλη η χώρα ενθουσιάζεται και παραληρεί με την κατασκευή του έργου. Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί ποιο είναι το πανούργο σχέδιο που κρύβεται από πίσω και ποιος είναι ο πραγματικός ιθύνων νους του. Εκτός από μια νεαρή απόφοιτο της Αρχιτεκτονικής Σχολής που, με τη βοήθεια μιας «παράνομης» γιάφκας καλλιτεχνών, είναι αποφασισμένη να αντισταθεί ώς το τέλος.

περισσότερες πληροφορίες εδώ: http://www.melanibooks.gr/showproduct.asp?catid=467

Ένας Escher στο πεζοδρόμιο μας

Για όσους πιστεύουν πως η Αθήνα είναι μια πόλη που δεν γεννά ιδεες, σκέψεις, μουσικές, εικόνες ή ρεύματα. Που δεν εμπνέει και δεν εμπνέεται. Που δεν μπορεί να πάρει ένα κομμάτι φτηνό καθημερινό υλικό και να το μετατρέψει σε παρέμβαση.

Ένα κομμάτι λαμαρίνα που χρησιμεύει για να καλύπτει ένα εγκαταλελειμμένο οικόπεδο έχει γίνει ο καμβάς για μια αυτοσχέδια ζωγραφική. Από μακριά δεν ξεχωρίζει. Είναι σε γκρίζα χρώματα σαν να θέλει ο καλλιτέχνης να μην προκαλέσει την πόλη του, σαν να προσπαθει να βρει την προέκταση της.

Αλλά από κοντά: σκάλες ανεβοκατεβαίνουν ατέρμονα στο διηνεκές, χωρίς σκοπό και προορισμό, όλες μπερδεμένες , όλα τα επίπεδα σε ένα , άγχος και ανασφάλεια ένα χαρμάνι , ευθείες και γωνίες, κυβισμός και απόγνωση και πάντα η ίδια σταθερά : το τελευταίο σκαλοπάτι βγάζει σε τοίχο ανυπέρβλητο.

ΦΗΜΕΣ

- Από που ξέρεις το σχολείο ;
-Όλος ο κόσμος μιλάει γι αυτό !

Στιχομυθία ανάμεσα σε δάσκαλο και Πακιστανό μαθητή. Που μας κάνει και νιώθουμε ψηλότεροι...

BUENOS AIRES MI AMOR

Το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Φεβρουαρίου είναι το τέλος του καλοκαιριού και το γιορτάζουν εδώ με αρκετές τιμές. Συναυλίες, εκδηλώσεις, χορούς. Πήραμε ένα ταξί και πήγαμε σε μια δωρεάν συναυλία τάγκο μέσα σε ένα πάρκο δίπλα σε μια λιμνούλα, την οποία πρότεινε ένα freepress που μοιράζανε έξω από τη Ρικολέτα.
Η νύχτα είναι υγρή και γλυκιά. Φοράω ένα μπλουζάκι και μια βερμούδα. Μπροστά από τη σκηνή πάνω από τρεις χιλιάδες άτομα έχουν ξαπλώσει στο γκαζόν με μια μπίρα στο χέρι ή ένα κύπελο μάτε – το πικρό ζεστό τοπικό αφροδισιακό ποτό που πίνουν όλοι εδώ,(όπως εμείς το φραπέ) που παράγεται από ένα χαρμάνι βοτάνων. Ξαπλώνουμε κι εμείς και απολαμβάνουμε τη συναυλία. Είναι αφιερωμένη στη δεκαετία του 20 και από τη σκηνή παρελαύνουν πολλοί ηλικιωμένοι τραγουδιστές και τραγουδίστριες. Ο κόσμος τραγουδά μαζί τους και τους χειροκροτεί με πολλή θέρμη.
Είναι νύχτα, είναι τέλος του καλοκαιριού κι ακούω μουσική. Μια σκηνή τόσο οικεία. Σαν να ακούω Παπάζογλου στα βραχακια του Λυκαβηττού. Μόνο ο Σταυρός του Νότου ψηλά στον ουρανό μαρτυρά πως είμαι στο νότιο ημισφαίριο και το τάγκο στα ηχεία προσδιορίζει την ακριβή μου θέση.

Εδώ το τάγκο είναι παντού. Στον ηλικιωμένο κύριο που χορεύει μόνος του με μια φανταστική παρτενέρ, όπως φαίνεται στη φωτό,

στους υπαίθριους χορευτές ή μουσικούς στη τουριστική γειτονιά του Σαν Τέλμο όπως φαίνεται στις επόμενες φωτό,

στα ταξί, στα εμπορικά καταστήματα, στο ράδιο, στα παλιά ιστορικά καφέ του 19ου αιώνα που θυμίζουν Αυστρία, όπως το καφέ Τορτόνι ή σε λούμπεν μιλόγκες όπως στο υπόγειο της Αρμενικής Ένωσης στην πανέμορφη μποέμ γειτονιά του Παλέρμο (όπου βρίσκεται και το σπίτι του Μπόρχες), και στο οποίο βρεθήκαμε εντελώς τυχαία ή στις άπειρες ψηλοτάβανες αριστοκρατικές με ξύλινα δάπεδα, βαριές βελούδινες κουρτίνες και τεράστιους καθρέφτες αίθουσες χορού όπως αυτή που είναι δίπλα στο ξενοδοχείο μας.
Είναι σε τόσα πολλά μέρη που είχα αρχίσει να πιστεύω πως απλά το πουλάνε στους τουρίστες. Όπως στην Πλάκα πουλάνε το γκρικ μπουζούκι. Έπρεπε όμως να έρθουμε εδώ για να καταλάβω πως όπως όσο άδικο έχει ο τουρίστας στην Ελλάδα που ακούει ζορμπά και ξενερώνει, επειδή δεν μπορεί να ξέρει τι επίδραση είχε στην σύγχρονη κοινωνική ταυτότητα ο Καζατζίδης και η Σωτηρία Μπέλλου έτσι κι εγώ έκανα λάθος που έγινα προς στιγμή καχύποπτος.
Τρεις μπύρες και δυο ώρες αργότερα η συναυλία τελείωσε και με τα μισοτελειωμένα κουτάκια στο χέρι ανακατευτήκαμε μέσα στο πλήθος που έφευγε και με τα πόδια ξεκινήσαμε για την επιστροφή. Σαν να το κάναμε από χρόνια…

ΑΡΓΕΝΤΙΝΑ,

φωτό από www.trivago.gr

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΣΤΑ ΚΛΑΡΙΝΑ!

Από 26/2 έως 13/3 κλειστό λόγω διακοπών.

Ύστερα από μια δωδεκάμηνη (σχεδόν) περίοδο απίστευτα πολλής δουλειάς,με πάρα πολύ στρες και άγχος και αφού φαίνεται πως τα διάφορα επαγγελματικά θέματα κλείνουν καλώς έχω τεράστια ανάγκη από ένα μακρινό, ονειρεμένο ταξίδι.

Μπουένος Άιρες, Ουρουγουάη, Παταγονία.

Πατρίδα των Μπόρχες, Πιατσόλα, Περόν, Τσε Γκεβάρα, Μαραντόνα και εσχάτως Μέσι σού ερχόμαστε!!!

Δεν βρίσκω την ώρα να φορέσω κοντομάνικα και να περιπλανηθώ σε μια από τις ωραιότερες και κουλτουριάρικες πόλεις του κόσμου.

Δικηγόροι, μπάτσοι, καλόγριες ραντεβού σε 15 ημέρες.

Παλαιοκώστα ,

Γίγαντα των αιθέρων, πάρε και την Ολυμπιακή!


(Άλλωστε δεν νομίζω να την πουλήσουν πάνω από 6 εκ ευρώ, όσα και τα λύτρα που πήρες από τον Μυλωνά.)

ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ ΑΕ,

ΟΠΩΣ ΛΕΜΕ ΦΕΟΥΔΑΡΧΟΛΟΓΙΟ Α.Ε.

Φίλη, έγκυος, χωρίς ιδιαίτερα προσόντα και προϋπηρεσία είναι αλήθεια, δουλεύει εδώ και 4 μήνες στην εταιρεία Κτηματολόγιο ΑΕ. Μέσα σε κάποιο Δήμο, σε ένα από τα γραφεία που έχει ανοίξει η εταιρεία τον τελευταίο καιρό, μετά την επέκταση που με τόσο θριαμβευτικό τρόπο εξήγγειλε η κυβέρνηση. Παίρνει 700 € (τί πρωτότυπο!) αλλά το θέμα δεν είναι αυτό.

Το θέμα είναι ότι δουλεύει ανασφάλιστη και ότι της έχουν δώσει ρητές οδηγίες, τόσο σε αυτή όσο και στους συναδέλφους της, πως αν εμφανιστεί η Επιθεώρηση Εργασίας να εξαφανιστεί από την πίσω πόρτα! Να είσαι τριάντα χρονών δηλαδή , να περιμένεις παιδί και να δουλεύεις σαν τον κλέφτη...

Όλοι μπορούμε να φανταστούμε την ξεφτίλα...

Μου φαίνεται ότι ζηλέψαμε αυτό που λένε: ότι οι υπόλοιπες χώρες είχαν αποκτήσει Κτηματολόγιο από την εποχή των φεουδαρχών. Και αφού δεν μπορούμε να τις φτάσουμε αλλιώς, είπαμε να τις μιμηθούμε σε ό,τι αφορά τουλάχιστον τις συνθήκες εργασίες.

Μέχρι να βρεθεί κι εκεί κάποια Κούνεβα, να τους καταγγείλει και να της ρίξουν βιτριόλι...

'Ολες μας οι σκέψεις...

Όλες μας οι σκέψεις και οι ευχές για την πολύ καλή μας φίλη Χ. , 29 χρονών, που σήμερα κάνει επέμβαση στο στήθος για αφαίρεση όγκου. Η ταχεία βιοψία θα δειξει αν θα γίνει επί τόπου και η μαστεκτομή.
Είμαι πάντως σίγουρος πως, με τόση θετική ενέργεια και αγάπη που έχει δεχτεί από τους φίλους της, όλα θα πάνε καλά!